Սերժ Սարգսյանն արտաքին ու ներքին քաղաքականություն է վարում «օրվա կուրսով»։ Դա հատկապես զգացնել է տալիս արտաքին ասպարեզում, ուր Սարգսյանը հանդես է գալիս «Yes man»–ի դերում։

Սերժ Սարգսյանը շարունակում է հավատարիմ մնալ իր ոճին։ Արա Սահակյանին դեսպան նշանակելով՝ նա զուգահեռաբար քսի է տվել «անկախ» լրատվամիջոցներին ու վարձկան «դիշովկեքին» Լևոն Տեր–Պետրոսյանի վրա։

Օֆշորային սկանդալի մեջ բռնված Նավասարդի դիրքերը թուլացել են, ինչը հնարավորություն է տվել Գարեգին Բ–ին տեղը դնել ՀՀԿ–ամերձ տերտերին՝ յուր «տիրացուով» հանդերձ։ Տերտերն ու տիրացուն էլ որոշել են հակագրոհի անցնել։

Աշխարհի երկրների ղեկավարներից այդ ո՞ր մեկը կարող է պարտակել իր վարչապետի օֆշորային սկանդալը եւ նաեւ՝ մատ թափ տալ Վերահսկիչ պալատի վրա, որն հանդգնել է բացահայտել պետբյուջեից 700 միլիարդի կողոպուտը:

Իշխանությունների «նախաձեռնողականությունը», ինչպես նաև տեղեկատվական դաշտում 5–րդ շարասյան ֆունկցիա կատարող «Lragir.am»–ի գործունեությունն ամբողջությամբ համահունչ է Թուրքիայի ու Ադրբեջանի շահերին։

Այն, որ 2008 թվականից հետո «նորին մեծություն» ՔԾՆԱՆՔԸ դրվեց իրականացվող պետական քաղաքականության հիմքում, ապացուցելու կարիք, կարծես թե, չկա: Իսկ վերջին ընտրությունների ժամանակ ի հայտ եկած չեբուրաշկաների կենացային ճառերի մասին լռում եմ:

Իսկ դուք վստա՞հ եք, որ Սերժ Սարգսյանը կձգի ևս հինգ տարի։ Առողջականը նկատի չունեմ։ Զուտ քաղաքական առումով եմ հարցնում։

Պարույրն ու Ռազմիկն, իրենց այսօրվա շեֆ Սերժ Սարգսյանի հետ միասին, Սովետի մնացուկներն են՝ Լեոնիդ Բրեժնևի փոխակերպված հետևորդները։

Բոլորս էլ գիտենք, թե նման գործերն ինչու չեն բացահայտվում Հայաստանում: Կոռուպցիայի դեմ պայքարելը դժվար գործ է, իսկ Հայաստանում՝ գրեթե անհնար, քանի որ բոլորն էլ նույն գործող անձինք են:

Գոհ է «մտավորականությունը», անգամ՝ երջանիկ, երբ մանավանդ՝ իրենց հոբելյանի առիթով կազմակերպված ռեստորանային բանկետի փողը վճարում է Սերժ Ազատիչը՝ իրեն հպատակ մնալու պայմանով:

Մինչև վարդապետի խազը «փչացնելու» ենք բոլոր այն դեմագոգներին և «զապչաստային գեոպոլիծիկայով» զբաղվողներին, ովքեր «արևմտամետ» դիրքերից ծառայություններ են մատուցում Սերժ Սարգսյանին։

Նախագահական վերջին ընտրությունները հաջող բիզնես գործարքի վերածած Պարույր Հայրիկյանին դուր է եկել այդ ամենը, և նա շարունակում է այսպես ասած մնացորդային ռեժիմով հաճախորդություն անել Սերժ Սարգսյանի համար։

Հիմա պարզվում է՝ իր ժողովրդին պատերազմի պատրաստող Ալիեւը, որը 4 միլիարդ դոլարի զենք է գնել ՌԴ-ից, ամենաձեռնտուն է Սերժ Սարգսյանի համար:Գուցե բազեականների առաջ սիրտը բացելով Սարգսյանն ա՞յլ բան է ակնարկում, ինչն արդեն «վերծանել» են շատերը:

Սարգսյանի մոտ մի տեսակ բարի նախանձ կա առ Ալիև, քանզի վերջինս հաջողացրել է ցմահ սուլթան դառնալու մեխանիզմ ստեղծել՝ ընդդիմադիր տարածքը զիջելով սեփական կնոջը։ Դա նույնն է, թե Հայաստանում մենք ընդդիմություն ունենայինք ի դեմս, ասենք, Սաշիկի։

Սերժ Սարգսյանը Հայաստանի համար 4 ճակատ է բացել՝ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ ուղղակի, իսկ ՌԴ–ի ու Իրանի հետ՝ անուղղակի։ Հետևաբար՝ «Հայաստանն առանց Սերժ Սարգսյանի» կարգախոսը դառնում է միակ ընդունելին։

Այս անդորրը, որ փոթորկից առաջ տիրող անդորր է հիշեցնում, հենց այն ժամանակն է, որ ընտրություն կատարենք: Բայց ո՛չ աշխարհաքաղաքական կենտրոնների միջեւ: Այդ հարցը հետո կքննարկենք, երբ լեգիտիմ իշխանություն կունենանք:

Երբ ի հայտ եկան վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի օֆշորային կյանքի մանրամասները, նա «սուխոյ ատկազի» մարտավարությունն ընտրեց։ Հանցանքի վայրում բռնված գողն այդպես իրեն չէր պահի, ինչպես որ վարչապետը պահեց։

Եթե ՀՀԿ-ի տատիին հարցնեն՝ ի՞նչ կասեք ԵՄ-ի հետ ասոցացման համաձայնագրի մասին, այն մեզ համար լա՞վ է, թե՞ ոչ, անմիջապես կպատասխանի՝ «Մեր թագավորը ինչ ասում ա, ըտենց էլ պտի ըլնի, վսյո՛»: ՀՀԿ տատիի նման են իրենց պահում նաև պալատական փորձագետները։