«ԵՄ–ի հետ ասոցացում՝ Ղարաբաղի հանձնման դիմաց» ծրագրի շեփորահարը «lragir.am» կայքն է։ Նմանատիպ քարոզ, ի դեպ, տարվում էր նաև Սերբիայում, երբ սերբերին համոզում էին համակերպվել Կոսովոյի կորստի հետ:

Ամեն անգամ, երբ Սերժ Սարգսյանը մեկնում է որեւէ եվրոպական երկիր՝ հանդիպելու Վիլֆրիդ Մարտենսի հետ, նորից ինքս ինձ հարց եմ տալիս՝ լավ, ի՞նչ է շահել Հայաստանն ու հայ ժողովուրդը անցած մեկուկես տարվա ընթացքում:

Հայաստանը կրկին հայտնվել է «ֆուտբոլային» դիվանագիտություն հիշեցնող մի գործընթացի մեջ։ Այս անգամ, սակայն, նախաձեռնությունը գալիս է ԵՄ–ից, ու ամեն ինչ շատ գեղեցիկ փաթեթավորված է։

Բրեժնևյան ժամանակաշրջանի համեմատ այժմ Հայաստանում մեդալների վրա ավելի շա՞տ են փող ծախսում, թե՞ ոչ։

Պաշտոնական Երևանը պետք է հրաժարվի ինչպես ԵՄ–ի հետ ասոցացման համաձայնագրին մաս կազմելուց, այնպես էլ ՌԴ–ի առաջարկած Մաքսային միության մեջ մտնելուց։

Երկու տարբերակ կա՝ կա՛մ արտագաղթել, կա՛մ Հայաստանում իրականացնել փոփոխություն՝ քաղաքացիական կամ սահմանադրական հեղափոխության միջոցով:

Իշխան Զաքարյանի ներկայացրած հաշվետվությունը հայտնվել է դատախազությունում, բայց Աղվան Հովսեփյանն անելիք չունի։ Քանզի Սերժ Սարգսյանը, աչքի «թարազուի» օգնությամբ, նշել է անանցողիկ շեմը։

Պատմությունն ու Սերժ Սարգսյանի կառավարման տարիների փորձը ցույց են տվել, որ «արևմտամետությունն» ի վերջո հանգեցնում է ռուսական վասալության։

«Նախաձեռնողական» արտաքին ու «բարեշրջողական» ներքին քաղաքականության հետևանքով Հայաստանը հիմա այնպիսի վիճակում է հայտնվել, որ արդեն իմաստ չունի քննարկել, թե արդյոք Սերժ Սարգսյանը կկարողանա՞ շտկել իրավիճակը։

Սերժ Սարգսյանին, հավանաբար, թվում է, որ նախընտրական շրջանում արտասանած իր ճառերը ժողովուրդը մոռանալու է առհավետ, բայց շարունակելու է ապրել բացառապես «Ապահով Հայաստանի» տեսլականով:

Իլհամ Ալիևը սրընթաց կերպով զինվում է և պատրաստվում Հայաստանի դեմ պատերազմին, իսկ Սերժ Սարգսյանը սրընթաց կերպով տոկոսներ է «խփում» և պատրաստվում իշխանությունը պահելուն։

Երբ ասում ենք, որ Հայաստանում ստեղծված իրավիճակը հիշեցնում է բրեժնևաչեռնենկոյական ժամանակները, Էդուարդ Շարմազանովը եւ Արմեն Աշոտյանը նեղսրտում են:

Ռուսախոս «ազգայնականները» և ամերիկահպատակ քաղքենի–ստրուկները նույն մեդալի տարբեր երեսներն են։

2008թ. սկսած Տիգրան Սարգսյանը կանոնավոր ձևով 3 բան է անում՝ սուտ է խոսում, «ատկատահան» է անում բյուջեն և տարվա մեջ մի քանի երկուշաբթի մեռելոցի օր է հայտարարում։՝

Ո՜վ, հայ ժողովուրդ, քո միակ փրկությունը քո գլխին տեր ու տնօրեն կարգված էս կենդանի դիակներին գրողի ծոցն ուղարկելու մեջ է:

Օբաման ու Պուտինը քուն և դադար չունեն։ Նրանք ամեն օր կռիվ են տալիս ու քաշքշում ՀՀ վարչապետին։ Մեկն ուզում է Տ. Սարգսյանին դարձնել արևմտամետ, իսկ մյուսը՝ ռուսամետ։ Վարչապետը, ահա, այս գլոբալ դիմակայության զոհ է դարձել։

Վարչապետին ոչ մի կերպ չի հաջողվում «սառեցնել» օֆշորի թեման։ Հերիք չէ մի քանի լրատվամիջոց և քաղաքական գործիչ ոչ մի կերպ չեն փակում թեման, դեռ մի բան էլ դրսից «դեսանտ» է իջնում։

Սերժ Սարգսյանին, իր շրջապատին ու «անկախ» լրատվամիջոցներին այլ բան չի մնում անելու, քան «հայրենասիրությամբ» զբաղվելը, քանզի ձախողումներ են արձանագրվել ներքին ու արտաքին քաղաքական ոլորտներում։