Ինչ նախաձեռնեց, չստացվեց: Ինչ պահանջեց, «թարս բուսնեց»։ Ինչին դիպավ, դարձավ «Տարո՛ն ջան, սիրուն չի»։ Ինչին ձգտեց, լրիվ հակառակ վայրում հայտնվեց։

Երեւի ՀՀ իշխանությունները, երբ գրում էին «Ապահով Հայաստան» ծրագիրը, հույս են տածել, որ այն կենսագործելու է ՌԴ նախագահը:

Դե պոռնիկներին էլ գումարեք քաղաքական մարմնավաճառներին, որոնք նույնպես կայուն եկամուտ ունեն ու քիչ քանակ չեն կազմում, և պատկերն ամբողջական կդառնա։

Մարդն անմիջապես նետվեց առաջ, որ համբուրեր Պուտինին, ավաղ, վերջինս ընդգծված կերպով «դիստանցիա» պահեց՝ հետ մղելով Սարգսյանի ջերմագույն խանդաղատանքով «հարձակումը» իր ուղղությամբ:

Իշխանափոխությունը քաղաքական օրակարգի թիվ մեկ խնդիրն է։ Ով այս ամենը չի հասկանում, խաղում է Սերժ Սարգսյանի տիրույթում և նպաստում ՀՀ ինքնիշխանության կորստին։ Մնացածը դեմագոգիա է։

Պետք է գլխավոր «ականն» ականազերծել Բաղրամյան 26–ից։ Բայց դա արդեն ԱԻՆ–ի գործը չէ։ Դա ՀՀ քաղաքացիները պետք է անեն։

Եվրամայդանում տեղի ունեցող իրադարձությունները և Հայաստանի հանդեպ առկա արհամարհանքը ցույց են տալիս, որ արտաքին խոշոր խաղացողներն այլևս չեն պատրաստվում հարաբերվել «քցող» մարդկանց հետ։

Տնաբույծ «արևմտամետները» իրենց համար ելք են գտել։ Պայքարում են ... Պուտինի դեմ։ Շատ անշառ ու անվնաս գործ է. ո՛չ Պուտինն է նեղանում (քանզի տեղյակ չէ, որ այստեղ իր հրաժարականն են պահանջում), ո՛չ էլ Սարգսյանը։

Ժամեր անց Երևան կգա Վլադիմիր Պուտինը։ Երևանի և Գյուրմրիի փողոցները բերված են մարտական պատրաստվածության։

Վիլնյուսում ոչ մի տեսախցիկ և ոչ մի օպերատորական սխալ դիտանկյուն չի ֆիքսել Սերժ Սարգսյանին քնած վիճակում։ Իսկ դա արդեն իսկ առաջընթաց է։

Վիլնյուսը բովանդակային առումով ոչ թե քաղաքական իրադարձություն էր, այլ «քաղաքական տոն», քանի որ միայն ծիսական՝ արարողակարգային բնույթ ուներ։ Մեկ էլ` «քաղաքական տոն» է Պուտինի սպասվող այցը Հայաստան:

Մի մասը հպարտանում է, որ Պուտինի դեմ ցույց է անելու, իսկ մյուս մասը խրոխտ կերպով հայտարարում է, որ այդ ցույցին չի մասնակցելու, քանզի չի խառնվում խամաճիկների ծրագրերին։

Այլ բան հնարավոր էլ չէ սպասել Կրեմլի առջեւ խոնարհվող ստրկամիտ իշխանությունից եւ նրա ղեկավարից:

Մնում է պարզել, թե «այդպիսի մարդիկ քաղաքականության մեջ շատ կարճ կյանք են ունեցել» Սարգսյանի նկատառման մեջ «կարճ կյանք» ասվածի տեւողությունը:

Պարո՛ն Սարգսյան. ի՞նչ պարտադիր էր տենց կոտորվելով թռնել ու բարևել Ալիևին։ Ամենայն անկեղծությամբ՝ տհաճ էր։

Այս երկրում քանի՞ հատ հավի ուղեղով մարդ է մնացել, որ ընդունի այն գաղափարը, թե եկեք Սերժի դեմ չպայքարենք, քանզի իշխանության կգան ավելի ռուսամետ ԲՀԿ–ն ու ՀԱԿ–ը։

Արևմուտքը մինչև վերջ երաշխիք չտվեց Յանուկովիչին իշխանության պահպանման հարցում և պնդեց Տիմոշենկոյին ազատ արձակման հարցի վրա, իսկ ահա Սարգսյանին Արևմուտքն ամեն կերպ աջակցեց։

Ասում են՝ հասարակությանը որակումներ տալը, մեղմ ասած ճիշտ, չի։ Չի՛ կարող հասարակությունը քայքայված, հիվանդ կամ հուսալքված լինել։ Այդպես են ասում։