Փաշինյանի համար Արցախը գլխացավանք է։ Նա անկեղծորեն խոստովանում է, որ չի տիրապետում խնդրին։

ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու նախաձեռնությունից մինչև Պուտինին «դակլադ» տալը մեկ «թավշյա» քայլ է:

Սա 90-ականների իշխանությունների գործելաոճն է՝ «Թող պոլի փայտ լինի, միայն թե ՀՀՇ-ից լինի» տխրահռչակ տարբերակով:

Որքան շատ է խոսում «ժողովրդի վարչապետը» կոռուպցիայի վերացման մասին, այնքան շատ են «թավշյա» թիմի ներկայացուցիչները հայտնվում կոռուպցիոն սկանդալի մեջ։

Այս իշխանությունների համար կրկնակի տոն է այսօր, քանզի նրանք հա՛մ ստախոս են, հա՛մ հիմարների պակաս չունեն իրենց շարքերում։

Կառավարությունը կարող է սխալները շտկել ու երկրի խոշորագույն ներդրողի հանդեպ այս ակնհայտ հետապնդումը վերացնել:

Դավթյանն ակամայից ընդունել է, որ Փաշինյանը անհիմն ու պոպուլիստական հայտարարույթուն է արել «Մարտի 1»-ի մասով:

Կոռուպցիան արդեն վերացել է մեզանում, և օլիգարխներ չկան։ Նախկին օլիգարխները հիմա դարձել են Աննա Հակոբյանի գլխավորած հիմնադրամներին գումարներ նվիրաբերող սեփականատերեր։

Քոչարյանը կալանավորվել է ոչ թե արածի, այլ չարածի՛ համար։

Նիկոլ Փաշինյանի՝ իշխանության գալուց հետո մեզանում աղքատությունը գրեթե կրոնի է վերածվել։

«Կռուտիտի» տեղ չկա:

Քարոզչական էֆեկտներն են առաջին պլան մղվել, քանզի իրական աշխատանք և շոշափելի արդյունքներ չկան:

Եթե Չալոյին դնեին ցուցակ, ապա Չալոն կդառնար պատգամավոր։

Ի դեմս Քոչարյանի՝ գործող իշխանությունները տեսել են քաղաքական լուրջ մրցակցի և ընդդիմախոսի:

Ինչո՞ւ է կառավարությունն անգործություն ցուցաբերում, և այդ ի՞նչ ուժեր են, որ ազդում են Փաշինյանի վրա, ու նա չի կարողանում որոշում կայացնել:

Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական հետապնդումն ուղեկցվում է հակապետական քարոզչական դիվերսիաներով։

Եթե վարչապետը համարում է Մանուկյանին ընտրակեղծիքի զոհ, ապա խոսքից պետք է անցնի գործի։ 

«Լենինն ու գերանը» հիմա դարձել են «Փաշինյան ու սելֆիի ձողիկ»։