07.09.2024 ● 21:32
07.09.2024 ● 16:13
07.09.2024 ● 11:46
07.09.2024 ● 11:31
07.09.2024 ● 11:18
07.09.2024 ● 09:57
07.09.2024 ● 09:18
07.09.2024 ● 09:00
07.09.2024 ● 08:27
07.09.2024 ● 07:39
06.09.2024 ● 22:01
06.09.2024 ● 21:12
06.09.2024 ● 20:10
06.09.2024 ● 19:20
06.09.2024 ● 18:47
06.09.2024 ● 18:44
06.09.2024 ● 17:03
06.09.2024 ● 16:59
06.09.2024 ● 15:08
06.09.2024 ● 14:56
● Ուղիղ խոսք
Հրանտ Բագրատյան
23.07.2009 ● 17:32
Տիգրան Սարգսյանը նորմալ երկրում վարչապետ չպիտի էլ նշանակվեր։ Այդ նա է դրամի փոխանակարժեքի բարձրացման կործանարար քաղաքականության հեղինակը։ Նորմալ երկրներում մարդուն նման հիմարությունների համար պատժում են, այլ ոչ թե պաշտոնը բարձրացնում։
Հովսեփ Խուրշուդյան
22.07.2009 ● 17:11
Վարչապետն անում է այն, ինչն իրեն թույլ են տալիս։ Իսկ թույլ են տալիս շատ քիչ բան։ Ինչ վերաբերում է մնացած այն ոլորտներին, որոնք արդեն ուղղված են որոշ մարդկանց բիզնեսը հարստացնելուն, ապա, այո՛, ինչն իրեն պարտադրում են, նա ստիպված անում է։
Ստեփան Սաֆարյան
21.07.2009 ● 18:20
Ցանկացած համաձայնագրի ստորագրում հնարավոր է միայն միջազգային լուրջ ճնշումների դեպքում։ Այլ պարագայում այդ գործընթացը ձախողման է դատապարտված, որովհետև Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները, վստահաբար, չեն կարող ձեռք բերված պայմանավորվածությունները «վաճառել» սեփական հասարակություններին։ Նրանք երկուսն էլ հասկանում են, որ կողմերի շահերին չհամապատասխանող լուրջ խնդիրներ կան, հետևաբար խնդիրը դառնում է անլուծելի։
Երվանդ Բոզոյան
18.07.2009 ● 18:53
Բանակցությունների այսպիսի արագացված տեմպերի համար խթան հանդիսացավ հայ-թուրքական տխրահռչակ «ֆուտբոլային» դիվանագիտությունը։ Թուրքիան լեգիտիմ իրավունք ստացավ՝ ակտիվորեն միջամտել Արցախյան հիմնախնդրի կարգավորմանը։ Այդ արագացումը խոչընդոտում է մեզ, քանի որ այս պահին ցանկացած առաջարկ, որ բերվի, լինելու է ոչ հայանպաստ։ Իսկ ոչ հայանպաստ պայմանը նշանակում է ուղղակի անվտանգության խնդիր Լեռնային Ղարաբաղի համար։ Անվտանգության խնդիր ԼՂ-ի համար՝ ուղղակի նշանակում է անվտանգության խնդիր ՀՀ-ի համար։
Կարեն Վրթանեսյան
16.07.2009 ● 18:08
Նույնիսկ մեկ շրջանի հանձնումն ունենալու է անդառնալի հետևանքներ Արցախի, Սյունիքի, ի վերջո՝ Հայաստանի անվտանգության համար՝ հարցականի տակ դնելով հայկական պետականությունը։
Գեղամ Բաղդասարյան
15.07.2009 ● 16:11
Շատ հավանական է, որ ստորագրվի, թեև արտասովոր ոչինչ էլ չի լինի, եթե չստորագրվի։ Հատկանշականն այլ բան է՝ մեզնից կախված չէ ստորագրում-չստորագրումը։ Ամեն ինչ կախված է Ադրբեջանից։ Ստորագրեց՝ ստորագրելու ենք, չստորագրեց՝ չենք ստորագրելու։ Ցավոք սրտի, այս հանգամանքը համահունչ է բանակցային ողջ գործընթացին, երբ հայկական կողմից վաղուց արդեն անակնկալներ չեն լինում։ Այս պահին ամեն ինչ կախված է Ադրբեջանից ու միջնորդներից։
Արմեն Սարգսյան
14.07.2009 ● 15:30
Պատկերացրեք՝ համաձայնում են, որ Ղարաբաղը միանում է Հայաստանին կամ անկախ է և միջանցք ունի Հայաստանի հետ։ Ո՞վ է վաղը պատասխան տալու, երբ Ադրբեջանը պատերազմ սկսի, և իրեն արդեն պետք չէ այսօրվա պաշտպանական շրջանները հաղթահարելով՝ մտնել Հայաստան։ Իրեն պարզապես պետք է 5 կմ այդ միջանցքի վրա հարձակվի և կտրի այդ միջանցքը։ Ղարաբաղը մեկուսանում է Հայաստանից և մեկ-երկու ամիս հետո կապիտուլացվում է։ Ինչպե՞ս կարելի մոմի լույս վառել և ռոմանտիկ ձևով որոշել ժողովրդի ճակատագիրը։ Մենք սխալ քաղաքականություն ենք վարում, և բանակցային ռազմավարությունը պետք է արմատապես փոխվի, այլ ոչ թե այս նույն ճանապարհով փորձենք հասնել հաջողության։
Արմեն Աղայան
13.07.2009 ● 19:16
Ընդհանրապես, քաղաքական դաշտում միշտ էլ գերիշխում են երկու բևեռներ, և մնացած ուժերն ավելի երկրորդական դեր են ստանձնում։ Սակայն այն, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը շարունակում է մնալ երկրորդ բևեռ, արդեն այնքան էլ միանշանակ չէ։ Հիմա Լևոն Տեր-Պետրոսյանն այդ երկրորդ բևեռում մնալու շատ բարդ խնդրի առջև է կանգնած։ Այս իմաստով, կարծում եմ, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի և կոնգրեսի հնարավորություններն առաջիկա տարիներին ոչ թե ավելանալու, այլ պակասելու են։
Արա Նռանյան
10.07.2009 ● 19:58
Մեր կառավարությունը, կարծես թե, հույսով նստած սպասում է, որ Ռուսաստանում նավթի գները կբարձանան, ԱՄՆ-ում ճգնաժամը կհաղթահարվի, անշարժ գույքի գները կբարձրանան, շինարարությունը նոր թափ կառնի, և մենք կվերադառնանք այն նույն իրավիճակին, որն ունեինք։
Անուշ Սեդրակյան
09.07.2009 ● 12:28
Իշխանական համակարգում որոշում ընդունողների և պատասխանատվություն կրողների հասարակական-կրթական ցենզը, ես չեմ խոսում՝ պարզապես կրթական ցենզի մասին, բավական ցածր է։
Կարինե Խոդիկյան
07.07.2009 ● 18:57
Փառք Աստծո, որ 1991թ. ընտրություն տեսել եմ, հանրաքվե տեսել եմ։ Ես տեսել եմ, թե ինչ է արդարությունը։ Բայց հիշում եմ նաև, որ 1995թ. խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ առաջին անգամ եղան կրակոցներ։ Ես ամեն ինչը շատ լավ հիշում եմ։
Էդվարդ Անտինյան
30.06.2009 ● 18:02
Մեր արտաքին գործերի նախարարը ճանաչողական այցերով շրջում է աշխարհով։ Իհարկե, դա դրական եմ համարում։ Բայց վատ չէր լինի՝ նրան առաջին հերթին ծանոթացնեին Հայաստանի հետ։ Էդվարդ Նալբանդյանը բավական լուրջ կերպով կտրված է Հայաստանի իրականությունից։ Անհասկանալի է, թե նա ի՞նչն է ներկայացնում դրսում։
Արմեն Մարտիրոսյան
26.06.2009 ● 18:57
Դավիթ Հարությունյանը Կիևում՝ մոնիտորինգի հանձնաժողովի նիստում, քվեարկել է այն բանաձևի օգտին, որով Ադրբեջանը չի կարող լինել ժողովրդավար, քանի դեռ նրա տարածքների 20%-ն օկուպացված է։ Այսինքն, նա ընդունում է, որ Ադրբեջանի 20%-ն օկուպացված է։ Գագիկ Մինասյանը Սևծովյան տնտեսական համաժողովում կողմ է քվեարկել այն դրույթին, որ ղարաբաղյան հարցը անջատողական է, Նաիրա Զոհրաբյանը դեմ է քվեարկել ԼՂ անկախության ճանաչման հարցը օրակարգում ներառելուն, իսկ հիմա ԵԽԽՎ-ում Ղարաբաղի անկախության մասին է խոսում։ Իշխանությունները Թուրքիայի նախագահին հրավիրում են Հայաստան՝ ֆուտբոլ դիտելու, ապրիլի 22-ին թուրքերի հետ համատեղ հայտարարություն են տարածում, և այդքանից հետո այդ մարդիկ Զարուհի Փոստանջյանի դեմ ինչ-որ ակցիաներ են սկսում։
Երվանդ Բոզոյան
24.06.2009 ● 21:08
Ջավախքը Հայաստանի համար կարևորագույն ռազմավարական գործոն է, որը հակակշռում է Վրաստանի կոմունիկացիոն դիրքին։ Եթե Վրաստանը Հայաստանի համար կարևոր գործոն է՝ որպես տարանցիկ տարածք, ապա Վրաստանի համար Հայաստանը կարևորագույն գործոն է հենց Ջավախքի հարցում։ Ջավախահույությունը կայունության գործոն է։ Եթե Ջավախքում ապակայունացման գործընթացներ սկսվեն, ապա դա կարող է պայթեցնել Վրաստանը։
Սերգեյ Մինասյան
23.06.2009 ● 20:06
Այն որ ջավախահայությունը, մեծ հաշվով, զրկված լինելով Հայաստանի իշխանությունների և հայ հասարակության քաղաքական և բարոյահոգեբանական աջակցությունից, պահպանում է հայեցի շունչը՝ խոսում է Ջավախքի հոգու ամրության մասին։
Աղասի Արշակյան
19.06.2009 ● 18:24
Եթե այս ընտրական բանդիտիզմը չլիներ, իմ վերլուծությունը կլիներ 100%-ով ճիշտ։ Տվյալ դեպքում, 100%-ով ճիշտ դուրս եկավ Ահարոն Ադիբեկյանի վերլուծությունը, որովհետև նրա ներկայացրած թվերը նախօրոք պատվիրված էին, և դրանցում հաշվառված էր հենց այդ լցոնված և գողացված 120 000-130 000 ձայները։
Խոսրով Հարությունյան
17.06.2009 ● 18:51
Մենք գտնում ենք, որ կուսակցության քաղաքական դիրքորոշումը չի կարող լինել հետևյալ բանաձևի շրջանակներում՝ կա՛մ ընդդիմություն, կա՛մ իշխանամետ։ Այնպես չի կարող լինել իրականության մեջ, որ դու կա՛մ այնտեղ պետք է լինես, կա՛մ էլ այնտեղ։ Մի հարցում դու կարող ես լինել ընդդիմություն, մեկ այլ հարցում էլ՝ իշխանությանն աջակցող։ Կյանքը ցուց է տալիս, որ սա է ամենաճիշտ մոտեցումը։
Մերուժան Տեր-Գուլանյան
15.06.2009 ● 17:24
Սահմանը կբացվի, Սերժ Սարգսյանը կգնա ֆուտբոլ նայելու։ Այդ առումով մեր դիվանագիտությունը ճիշտ ուղու վրա է։ Էդվարդ Նալբանդյանը փայլուն գործիչ է, նախագահի մասին էլ չեմ խոսում։ Հաստատ, ամեն ինչ լավ է լինելու: