Այսօր իշխանության է եկել մի քաղաքական կոնգլոմերատ, որն իրականացնում է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի՝ ազգային գաղափարախոսությունը կեղծ կատեգորիա է հասկացությունը: 

Միանշանակ է, որ չի կարող լինել վերադարձ անցյալին։ Բայց նույնքան էլ միանշանակ է, որ առանց անցյալը ճիշտ պատկերացնելու՝ անհնար է հասնել լավ ապագայի։

Փաստորեն, աֆեկտի ազդեցության տակ գտնվող «ժողովրդի» կատարած ընտրության արդյունքները «հաշիվ չեն», այսինքն՝ լեգիտիմ չեն։

Հպարտ քաղաքացին Նիկոլ Փաշինյանին և իր վարչախմբին անհրաժեշտ էր ընդամենն իշխանության գալու համար: Հիմա այլևս քաղաքացիները հպարտ չեն:

Օգոստոսի 9-ին Լուկաշենկոն կրկին կվերընտրվի իր պաշտոնում։ Այլ հարց է, թե ինչ գնով դա կլինի:

Էվոլյուցիա․․․ Սկզբում իրենց արածի PR-ն էին անում, հետո՝ չարածի PR-ը, հիմա արդեն PR-ի PR-ն են անում:

Իրավիճակն ինքը կհուշի՝ նախագահ Քոչարյանը պետք է կուսակցությո՞ւն ստեղծի, քաղաքական միավոր ստեղծի, թե՞ համագործակցի այլ քաղաքական միավորների հետ։ 

Թուրքիայի ու Ադրբեջանի տարածաշրջանային գրկախառնությանը խոչընդոտում են հայկական պետությունն՝ իր բանակով, ու Ռուսաստանն՝ իր ռազմաբազայի ներկայությամբ։

Դատարանն ինքն իրեն հակասում է և ստեղծում է մի իրավիճակ, երբ ապօրինի որոշումը շարունակում է գործել։

Կառավարության գործունեությունից դժգոհողների թիվն աճում ու աճում է:

Խոստանալ ու չանել։ Խոստանալ ու հակառակն անել։ Սրանք են «թավշյա» իշխանությունների բնութագրիչ կողմերը:

Տնտեսության առյուծի բաժինը կենտրոնացած է Երևանում։ Բայց իշխանությունը միշտ էլ ձևացրել է, որ դա չի նկատում:

Ռուսաստանը բանի տեղ չի դնում Փաշինյանին և պատահական չէ, որ Արցախի հարցը Պուտինը քննարկում է Էրդողանի հետ և այդ քննարկմանը բացակայում է Փաշինյանը։

Նրանք դատապարտված են մերժել այն ամենը, ինչը կարող է համախմբել հասարակությանը։ Մենք այսօր ունենք մարգինալ իշխանություն, որը դատապարտված է։

Մեզ նոր որակի Հայաստան է պետք՝ նոր որակի առաջնորդությամբ։

Նախիջևանում անցկացվող թուրք-ադրբեջանական համատեղ զորավարժությունները պրովոկացիոն բնույթ են կրում:

Այսօրվա Կառավարությունը պետք է խոստովանի, որ հիմա ունենք պատերազմի համար ավելի վտանգավոր իրավիճակ, քան ունեցել ենք երկու տարի առաջ:

Կառավարությունը ոչ թե պատրաստվում է հակահամաճարակային ու հակաճգնաժամային քաղաքականության, այլ ի՛նքն է դարձել համաճարակի տարածման ու ճգնաժամի աղբյուր։