Փաշինյանի կողմից նրա ակնթարթային արձագանքը միայն ամրապնդում է այդ ենթադրությունը։

Ինչո՞ւ պաշտոնանկ չի արվում կրթության ոլորտը հիմնահատակ ավերած պաշտոնյան։

Ամեն օր մարդիկ են մեռնում ձեր ձախողած հակահամաճարակային գործողությունների արդյունքում։

Կան երկրներ, որտեղ հաջողվել է ներդնել այս կեղծ օրակարգը, որի դեմ են նաև այդ երկրների ծնողները։

Մի՞թե կարելի էր թույլ տալ, որ այդ գործակալական ցանցերն այսպես անարգել վխտան։

Վարչապետը հանրային դժգոհությունը «չաղացնում» է Արսեն Թորոսյանի և Արայիկ Հարությունյանի վրա։

Հիմա հասել ենք մի վիճակի, որ ոնց նայում ես, մնացելա մի Նիկոլ, ինքը համ վարչապետա, համ վարչապետի դեմ միտինգ անող, համ պարետ, համ համաճարակաբան։

Անգրագետ ու սեռաշեղ ծրագրեր ես հրապարակում և այսքան թուքումուր ուտելուց հետո էլ սպառնո՞ւմ ես:

Դա կարող է լինել մեկ ժամից կամ մի քանի ամսից:

Արտասահմանյան գրականության անհասկանալի ընտրությունն ու մասնավորապես ռուս գրականության բացակայությունը երևի նույնպես անմեղ մոռացումի շարքում է:

էն, որ հանրապետության մեխի գլուխ նախագահը հպարտությամբ «չորրորդ հանրապետություն» էր անվանում։

Դասագրքերում մեր պատմությունը սկսելու է Ուրարտու պետությունից և մինչ ուրարտական ժամանակաշրջանի մասին խոսք չկա:

Ապրիլից գովազդում են, մայիսից ասում են՝ «էսա շուտով, օրերի հարց է»։

Խոսք ես տվել, ինչի՞ չես անում, հո՞ դու ստախոս չես։

Արհամարհանքը նկատվում էր, նույնիսկ նախարարի նստելաոճից և հայացքից։

Գիտության նախարար, ով տարրական գիտելիք չունի սեփական երկրի պատմության վերաբերյալ:

Պետական շահը «հասկացող» Արայիկ Հարությունյանը խփում է ուղիղ պետության հիմքերին։

Չենք նկատում կամ չենք ուզում նկատել, հասկանալ դա։