Ռեժիմին հեռացնելու միակ ձևը քաղաքացիական անհնազանդությունն է։ Մարդիկ պետք է հասկանան, որ քաղաքացիական անհնազանդությունն իրենց սահմանադրական իրավունքն է. դա հակաօրինական չէ:

Սա ընդամենը գործի կոծկում է։ Համենայնդեպս, այս իշխանությունների օրոք չեմ կարծում, որ կբացահայտվի։ Չգիտեմ՝ ում են ուզում թաքցնեն, բայց ակնհայտ է, որ ինչ–որ բան ուզում են թաքցնեն։

Մեր հասարակությունում այնպիսի տպավորություն է, որ եթե ոստիկանը ուժ է կիրառում, արդեն հանցագործություն է։ Ըտենց չի։

Պայքարը շարունակվելու է մինչև հարցի ամբողջական լուծում, կլինի դա նախագահականի՛, թե Կառավարությա՛ն մոտ. պայքարի ուղիներն ու եղանակներն անընդհատ կարող են փոխվել։

Որքան պետք է արժանապատվությունից զուրկ լինենք, որ թուրքական ծագում ունեցող շաուրմա անունով հակասնունդն ամեն օր ուտենք։ Սննդի սխալ քաղաքականությունն էլ է ոչնչացնող զենքի տեսակ։

Էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացումը պարադոքս է։ Հայ ժողովուրդը 6.5 տարի ապրել է մոմի լույսի տակ՝ քարե դարում, և, իմ կանխատեսմամբ, նույն հեռանկարը նորից սպառնում է մեզ։

Հավատում եմ, որ կողմերը ցանկանում են բանակցությունների միջոցով այս հակամարտության լուծումը գտնել։ Հակամարտության, որն արդեն չափից ավելի երկար է շարունակվում։ Մենք ցանկանում ենք այս ամենին վերջ դնել։

Ցեղասպանության ճանաչումը մարդ կոչվելու չափանիշն է: Ես էլ եմ հանցակից, որովհետև իմ նախնիներն էլ են մասնակցել ցեղասպանությանը: Այն այժմ էլ է շարունակվում։

Մեր ժողովուրդը երկրից հեշտ գնացողներից չէ։ Գնում են աշխատանք չունենալու և իշխանությունների ցինիկ վերաբերմունքի պատճառով։

Ձեր ճաշակի մարդ չեմ, որ թաքուն տեղերում հանդիպեմ: Երևի ինչ-որ մեկը նկարել է: Նկարը որ նայում եմ, տեսնում եմ, որ ես նման հագուստ էլ չունեմ:

Ազգային անվտանգության ծառայությունն իր ամբողջ ներուժն ուղղել էր մեր համակիրների նկատմամբ ճնշումներին: Սա լրջագույն հանցագործություն էր, երկրի սահմանադրական կարգի դեմ կատարված հանցագործություն:

Եթե ուզում են՝ ճնշումների, ընտրակաշառք բաժանելու, վարչական ռեսուրսների գործադրումով «Արցախյան դեմոկրատիան» օրինակ դառնա Հայաստանի համար, խնդրեմ։

Հացադուլը բարոյական պայքար է, իսկ բարոյական պայքարով անբարոյական իշխանության դեմ չես կարող պայքարել: Բայց, ամեն դեպքում, որոշեցի մի անգամ ևս հնարավորություն տամ դրանց։

Արդյունավետ և դրական հանդիպում Փարիզում՝ արտգործնախարար Նալբանդյանի հետ: Հայաստանը բաց է Լեռնային Ղարաբաղի խաղաղ կարգավորման հնարավորությունների համար:

Մեզ չհաջողվեց կանխել վախի մթնոլորտը: Մեր թերացումն է, որ չհաջողվեց քաղաքացիների հետ շփումները խորացնել, շարժման կարևորությունն ավելի խորքային իմաստով ներկայացնել։

Այս ամենի համար պատասխանատու է ՀՀ իշխանությունը, ով պետք է երկրում ներդնի քաղաքացիական հասարակության սկզբունքը, հրաժարվի ինստիտուցիոնալ անարդարությունից և կանգնեցնի երկրի բնակչության սարսափելի նվազումը։

Ֆուտբոլային դիվանդագիտությունը, փաստորեն, ավարտվեց անհաջողությամբ։ Եթե Հայաստանը «չբոբիկանար» 2008 թվականին, ապա Թուրքիան պատրաստ էր ավելի մեծ զիջումների գնալ:

Թուրքիան պետք է ընդունի և դատապարտի իր անցյալը։ Օսմանյան կայսրության ներկայացուցիչները կոտորեցին հայերին, և դա ցեղասպանություն էր։