Սերժ Սարգսյանն իր դիրքերը հզորացնում է սահմանադրական փոփոխություններով: Նիկոլ Փաշինյանի մարտավարությունը նպաստում է իշխանության հզորացմանը: Տուն գնալն էլ նշանակում է թույլ տալ Սերժ Սարգսյանին ավելի հզորանալ:

Անկախ է այն ժողովուրդը, ով ինքն է իր իշխանությունն ընտրում: Իսկ եթե ինքը չի ընտրում, այդ ժողովուրդը անկախ չի, չնայած որ գրանցված է ՄԱԿ-ում:

Սահմանադրական փոփոխությունների գլխավոր նպատակը նախագահի պաշտոնի վերացումն է: Ոչ թե նրա համար, որ այն պետք չէ, այլ որովհետև ինչ-որ մեկի, մի խումբ մարդկանց և/կամ քաղաքական ուժի այլևս ձեռնտու չէ դա:

Ակնհայտ է, որ առաջարկվող նախագծով լուծվել է կարճաժամկետ հեռանկարում սեփական իշխանության անխոչընդոտ իրականացման հնարավորությունը:

Այսօր օրակարգում մե՛կ հարց կա՝ «ո՛չ» սահմանադրական փոփոխություններին, ինչը նշանակում է «ո՛չ» Սերժ Սարգսյանին։

Սահմանադրական այս փոփոխությունները ոչ միայն ծխածածկույթի ներքո մեկ մարդու իշխանությունը երկարաձգելու, այլև, բառի բուն իմաստով, նեոբոլշևիկյան նպատակ ունեն։

Հայաստանում առկա կարևորագույն խնդիրները պայմանավորված չեն սահմանադրությամբ: Եվ այս պահին կան շատ ավելի կարևոր խնդիրներ, քան՝ սահմանադրության հապճեպ փոփոխությունը:

ՀՀ իշխանությունները քաղաքական վերարտադրության խնդիրը լուծելու նպատակով տնտեսական ճգնաժամի դիմագրավմանը միտված քայլեր չեն ձեռնարկում:

Սերժ Սարգսյանն այս ամենի արդյունքում հնարավորություն կստանա ցմահ ղեկավարել երկիրը: Եթե հարցը դրվի «դուք կո՞ղմ եք, որ Սերժ Սարգսյանը ևս մի տասը-քսան տարի ղեկավարի Հայաստանը», կարծում եմ միանգամայն այլ արձագանք կլինի։

Ակնհայտ է, որ սահմանադրական փոփոխություններն արվում են մեկ մարդու, մեկ քաղաքական ուժի՝ իշխանությունը պահելու հավակնությունները բավարարելու համար:

Եթե ցանկանում ես հարց լուծել, պետք է վտանգ ներկայացնես իշխանության գոյության համար: Լինել դեմ սահմանադրական փոփոխություններին և չլինել դեմ Սերժ Սարգսյանի իշխանության հեռացմանը քաղաքական իմիտացիա է:

Սահմանադրական փոփոխությունների գերնպատակը իշխանությունը պահելն է։ Եթե իշխանությունը չի կարողանում արդյունավետ կառավարել, առաջին հերթին պետք է փոխվի հենց այդ իշխանությո՛ւնը, ոչ թե Սահմանադրությունը։

Սահմանադրության նախագիծը Սերժ Սարգսյանի վերատադրության ճանապարհային քարտեզն է։ Սա Սերժ Սարգսյանի համար քաղաքական սթրիփթիզ է։

Այս նախագիծն անհեթեթությունների սիմֆոնիա է։ Այն իշխանությունը, որին գրեթե ողջ երկիրը չի սիրում, սահմանադրական փոփոխությունների միջոցով ուզում է վերարտադրվել։

Առաջին իսկ օրվանից ինձ խաբելու նպատակ է եղել։ Ես անմեղության զոհ եմ, որում ամենամեծ դերակատարները նախկին վարչապետը, Կճոյանը և Աշոտն են։

Գործող Սահմանադրությամբ՝ Սերժ Սարգսյանը պետք է թոշակի գնա։ Վերարտադրվելու համար պետք է զարտուղի ճանապարհ գտնեին, և գտել են սահմանադրական փոփոխության ձևը։

Փետրվարյան դեպքերից հետո, կարելի է ասել, ընդդիմության օրակարգը չկար, իսկ հիմա Սերժ Սարգսյանն ի՛նքը ձևակերպեց օրակարգ՝ «ո՛չ» Սերժ Սարգսյանի ներկայացրած Սահմանադրությանը, ինչը նշանակում է «ո՛չ» իշխանությանը։

Հայտնի է, որ Սերժ Սարգսյանը խնդիր չի տեսնում սեփական կարծիքը մի քանի անգամ փոխելու մեջ: Նա ուզում է սեփական վերարտադրության իրավական հիմքերը ստեղծել: