Մինչև դուք՝ դավաճան-կլոններով ու արնախում-կլոուններով չվերանաք, հայությունը, լինի Երևանում, թե Ստեփանակերտում, փրկվելու շանս չի ունենալու:

Ժեստերի լեզվի ու արարողակարգային նրբությունների սիրահար Կրեմլն իր վերաբերմունքը Նիկոլ Փաշինյանին հրամցրեց ցուցադրաբար։

Նիկոլը «մարտի 1»–ի գործով նախապատրաստում էր Արցախի պետականության ոչնչացումը և նա դրան հասավ ամբոխի հիացական բացականչությունների և բուռն ծափահարությունների ներքո։

Ռուսական ОРТ-ին, հանրահայտ հեռուստալրագրող Վլադիմիր Պոզներին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հարցազրույցը, ինչ խոսք, կարևոր էր և տպավորիչ:

Հայաստանում թուրքական 5–րդ շարասյան առաջամարտիկ Արման Բաբաջանյանին հերթական անգամ հունից հանել է ՀՀ 2–րդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հյուրընկալվելը ռուսական «ОРТ»–ով հեռարձակվող Վլադիմիր Պոզների հաղորդմանը։

Թուրքիան ուզում է ոչ թե տնտեսապես կլանել Հայաստանը, այլ վերացնել մեր երկիրը։ Բայց դե թուրքական նախագծի քարոզիչների համար դա խնդիր չէ և նույնիսկ շանս է։

Քաղաքացիներին հազարներով կործանման է տարել իր իսկ քայլերի հետևանքով տեղի ունեցած պատերազմում, տասնյակ հազարավոր քաղաքացիների դարձրել է հայրենազուրկ, տնազուրկ, առհասարակ, երկիրն ու ժողովրդին նետել է աղետի հորձանուտը:

Թուրքերի համար լենաները դիշովի պուտանկեքի, սաունայի քիսաչու կամ աման լվացողի դերում պետք է լինեն։

Հայաստանը կախված է Ռուսաստանի «ձվերից», Արցախի Նիկոլն էլ (դե՛, Արայիկ Հարությունյանը, էլի՛) ամեն օր խաղում է Մուրադովի «ձվերի» հետ։

Անհատական ինքնաոչնչացման գնով առաջ են հրում «թուրքերը մեր ախպեեե՜րն են» կործանարար «օրակարգը»:

Թրքահպատակ նիկոլ փաշինի ու նրա դավաճանախմբի հակահայ ոճիրները, Արցախը թուրքին հանձնելու նպատակները կարող էին ձախողվել, եթե կոնկրետ Արցախում էությամբ արցախցի ու արժանապատիվ ղեկավար ու ղեկավարություն լիներ։

Նիկոլը «պատերազմի ու պարտության կուսակցության» ներկայացուցիչ է։ Այդ կուսակցության այս պահի դրոշակակիրը։

Ախր, ինքդ՝ «գել-խեղդ», տոկոսանկարիչդ՝ «գել-ափ», միանգամից դնեիք ու մի «ծիծիլիոն» տոկոս զմփացնեիք:

Անխուսափելիորեն օրինաչափ է, որ քաջնազարաբար հասնելով իշխանության, նա իր աննորմալ ու հիվանդ երևակայությունը պիտի արտապատկերեր՝ ձևավորելով իսկապես «ցնդելու» և անտանելի միջավայր:

Հովիկը նիկոլենց թիմի Գիքորն է, այսինքն՝ տան ներքին խոսակցությունը հրապարակայնացնողը։ Հովիկը ցույց է տալիս «Թուրքական քայլը» խմբակցության ներքին մթնոլորտը։

Նիկոլն իր քարոզով հաստատում է, որ ինքը գիտակցված է հանձնել Շուշին ու տարել մեր երկիրը կապիտուլյացիայի, որպեսզի դրա դիմաց ստանա բաց կոմունիկացիաներ (չհաշված՝ 5 միլիարդ դոլարի պատմությունը)։

Հայկականության տեսանկյունից, ի դեպ, արդեն գրեթե երեք տարի, Հայաստանում հաստատված է օտար տարրի իշխանություն:

Նիկոլ Փաշինյանը գյուղից գյուղ ընկած քարոզ է տանում ու Հայոց ցեղասպանության տարելիցին ընդառաջ հավասարության նշան դնում ցեղասպան Թուրքիայի ու զոհերի միջև։