Դասալիք բարձրաստիճան պաշտոնյաների, «սովորական» պաշտոնյաների, պատգամավորների և տարբեր տրամաչափի չինովնիկների հայտարարագրերը նայում ես, բոլորը միլիոնատերեր են:

Հիմա ՀՀԿ ղեկավարն ամեն կերպ փորձում է տարանջատվել վարչապետից, քանզի սեփական հաշվարկներն ու ծրագրերն ունի։

Այս ի՞նչ «տիրոջ զգացման» մասին է խոսում իշխող ուժի ղեկավարը, որը ապրիլի 2-ին երկրի տերերին հերթական անգամ սարքեց ճորտ ու ստրուկ:

«Քաղաքականությամբ պետք է զբաղվեն քաղաքական գործիչները» թեզն իրականում նշանակում է «Հայաստանում քաղաքականությամբ պետք է զբաղվի միայն մեկ մարդ»:

Ստեղծագործական լավագույն ներուժն արտագաղթել է, չկա, բայց զատո՛ կարելի է ռեստորանով օպերա «զարգացնել»: Մարազմ։

Քաղաքականացնել «ռեյտինգային» ընտրակարգը հնարավոր էր միայն ոչիշխանական դաշտում լայն համախմբում ապահովելով և սև-սպիտակային դաշտ ստեղծելով:

2016-ի ապրիլին հերթական անգամ երկխոսելով Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ՝ Սերժ Սարգսյանը 2017-ի ապրիլին հերթական անգամ «քցեց» ՀԱԿ առաջնորդի գլխավորած ուժին:

Ողջերի կաշին քերթում են՝ հերիք չէ, մեռելներին էլ հանգիստ չեն տալիս:

Պաշտոնական տվյալներով՝ Թուրքիայում Էրդողանի սահմանադրությանն «Այո» է ասել ընտրողների 51 տոկոսից ավելին: Այդպիսով Էրդողանը հնարավորություն ստացավ մնալ մինչև վերջ (Գալուստ Սահակյանի ականջը կանչի):

Այսպիսի լրատվամիջոցներ կարող էին լինել միայն Սերժ Սարգսյանի Հայաստանում:

Այս պահին «բոբոյի» դերում ներկայացվում է տխրահռչակ SAS–ի Արտակը, ում շտաբի ձայնագրությունը հրապարակվել է համացանցում։

Ցմահ իշխելու մտադրությամբ կամ՝ «մինչև վերջ մնալու» հաստատակամությամբ իշխանության գլխին նստած Սերժ Սարգսյանից ամեն ինչ սպասելի է:

Ի դեպ, «քաղաքական մավզալեյ» կառուցելու ժամանակը չէ՞ (հազիվ էլ հասցնեն մի 40 տարում կառուցել):

Հանցագործությունների, չարաշահումների, բյուջեն մսխելու, «ատկատների», օֆշորային սկանդալների, մարզային բդեշխների կողմից դրսևորած սանձարձակությունների, անխնա թալանի և նման «մանրուքների» մասին երբևէ բառ չի ասել:

Սերժ Սարգսյանը հաղթում է Հայաստանին, բայց պարտվում Ադրբեջանին, քանզի բզկտված և իմունազուրկ հասարակությունը չի կարող իր պետական շահերը պաշտպանել արտաքին թշնամուց:

Պատգամավորների երդման տեքստի բովանդակության և իրականության միջև աղաղակող հակասություն կա:

Ապրիլի 2-ով վերջնականապես և ամենաայլանդակ ձևերով այլասերվեց ընտրական համակարգը:

Հպանցիկ, լղոզված, «ո՛չ նալին, ո՛չ մեխին» ոճով ինչ-որ բաներ ասացին ու «թռան» Արցախ։ Կարծես ընտրությունները Արցախում էին տեղի ունեցել կամ ունենալու: