Հիմա զոռբայության թափն այնպիսին է, որ Հանրապետականներն առանց զենքի չեն կարողանում յոլա գնալ. գործող իշխանությունն այս հարցում արդեն գերազանցում է սիցիլիականին:

Սեյրան Օհանյանի կոչն ահագին ծանր է տարել իշխանությունը:

Ինչքան էլ փորձեն տարատեսակ «ծտերի», անդեմ մարդկանց ու կենսագրություն չունեցողների միջոցով «նորացնել» ՀՀԿ–ին, միևնույն է Բ26–ի՝ «տիրակալի» ականջները հնարավոր չէ թաքցնել։

Ատրճանակով սպառնալիքներ հնչեցրածն էլ Երանոսյան Լյովայի եղբայրն է, այն եղբայրը, ով «Սասնա ծռերի» դեպքերի ժամանակ ժողովրդի դեմ հարձակումն էր ղեկավարում։

Սերժ Սարգսյանը հնարավորինս «մասկիրովկա» է եղել՝ թաքնվելով ոչինչ չորոշող մարդկանց, վարչապետի ու «ռեյտինգային» թեկնածուների հետևում։

Շարունակական հետընթաց արձանագրելուց հետո դժվար բան է գալ ու կանգնել ժողովրդի դիմաց ու ասել՝ ի՞նչ կլինի՝ էս անգամ էլ մեզ վստահեք:

Առիթ ունեցել ենք գրելու, որ ՀՀԿ–ի քարոզարշավն ամբողջությամբ լցված է խաբեությամբ։

Այս օրերին տեսնում ենք, թե հայտնի ու հռչակավոր դեմքերի, շոՎու-բիզի «աստղերի» ու «դեՌասան-դեՌասանուհիների» ինչպիսի քանակություն են ասպարեզ նետել:

Քաղաքական ու «պետական» այրերի ներկա կլանը սպառել է իրեն։

Կազմակերպվածությունն ու ռեսուրսներն այս փուլում կարևոր նշանակություն ունեն և էականորեն կարող են ազդել արդյունքների վրա։

ՀՀԿ-ի ամբողջ քարոզարշավը հիմնված է քաղտեխնոլոգիական կեղծիքի վրա: Դա նմանվում է մատնոցֆռցնոցիի:

Ուրեմն, բոլոր ոլորտներում ձախողումներ արձանագրած ուժը հինգ տարի մտածել է, թե ինչ «ուժեղացած և արդիականացած» թիմով պետք է մասնակցի ընտրություններին:

Վահե Բուլանիկյան. «Կատարել եմ ընտրությունը և մեր թիմին մաղթում եմ հաղթանակ»։

Մարդիկ պետք է գիտակցեն՝ ժամանակն է ազատվել վախից ու կարիքից և միասնաբար հասնել հաղթանակի:

Ռեգիով կամ «ուդառնիկով» հնարավոր չէ կեղծել իրականությունը: Մանավանդ որ բոլորը գիտեն, որ իշխանական քեֆերի ամենահիթայինը «Պատրոն-դաշս կապել եմ» երգն է:

Արամ Նավասարդյանն իրեն շատ ավելի վատ է պահում և շատ ավելի էժանագին բաներ անում, քան հանրությանը հայտնի մյուս «խուրդված» սոցիոլոգները:

Եղած իշխանությունն ու նրա արբանյակներն և սպասավորներնը հավասարապես հեղինակել ու վերաբաժանել են «քաղաքական» շուկան։

Ռեգին՝ հանուն իշխանության, կամ «Մի գդալ Սեր»ժ։