Նիկոլը և իր ապիկար թիմը պնդում են, որ Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը հրաշալի է:

Մարդիկ այնքան են զզվել ձեր ստերից, որ այլևս չեն հավատում ձեր ձևական արտակարգ դրությանը։

Ձեր գրասենյակները փակեք, տեղը դիմակ բաժանող ապարատ դրեք։

Նիկոլը մի խոսք է սովորել, որ անընդհատ կրկնում է. «Ճգնաժամը հնարավորությունների ժամանակ է»։

Նա ինքնակամ չի գնա՝ վերջին կադրային հիստերիկ փոփոխությունները դա են վկայում։

Ո՞նց կարող է այդ ժողովրդի որոշ շերտերը լուրջ ընդունեն համավարակով պայմանավորված իրավիճակը, երբ տեսնում են քո օրինակը։

Սա տկարամիտ և վախկոտ գործչի վարքագիծ է։

Աշոտ Ղուլյանը, թերևս, չի էլ հասկացել, որ Միրզոյան Արարատի մոտ խորհրդական աշխատելով՝ նվաստացրել ու զրոյացրել է Արցախի խորհրդարանի դերն ու նշանակությունը։

Կորոնավիրուսային խայտառակ տապալումից դուրս պրծնելու համար Նիկոլ Փաշինյանն ընտրել է Ջորջ Օրուելի «1984»–ում առկա կարգախոսների ոճով մի բան։ Մեր հաղթանակը՝ մեր պարտությունն է։ Սա՛ է Փաշինյանի քարոզչության մեխը։

Եվրոպական ժողովուրդներն այս դասերն արդեն ուսանել են, ռուսներն իրենց փորձով են անցել, վրացիները տեսան իրենց ֆյուրերին՝ ի դեմս Գամսախուրդիայի, իսկ ադրբեջանցիներն իրենցը՝ ի դեմս Էլչիբեյի: Մնում է հասկանանք, թե պատրա՞ստ է արդյոք հայ ժողովուրդն անցնել այդ նույն անպատվաբեր ուղին:

Վրաց կառավարության որոշմամբ մինչև հուլիսի 15-ը փակ տարածքներում դիմակ կրելը պարտադիր է:

Հանրահավաքներն արգելված են, հանրաքվեն՝ կիսաչեղարկված, ում ուզում, երբ ուզում՝ տեղորոշում են, և այլն։

Այս անձնագիրը ինձ տրամադրել է այս տիկնոջ ամուսինն ու հորդորել է հրապարակել:

Այս հայտարարությունը Մինսկի խմբի համանախագահների գործունեությանը դեմ է։

Համերաշխությունները ձևավորվում են իշխանության սանձարձակումը զսպելու համար։

Արցախի հանձնումը սկսվում է նմանատիպ փոքր, առաջին հայացքից կարևոր չթվացող հանգամանքներից, երբ թղթերի մեջ հայի ձեռքով գրում են` «Շուշի, Ադրբեջան»:

Հերթական ոչ հայանպաստ ազդակը՝ միջազգային դաշտից:

Ի՞նչ է փոխվել հիմա: Այո՛, աթոռն է փոխվել։