Հայաստանում թևածում է 2018թ․ մեկնարկած՝ բռնի, ատելության, չարության, բանսարկության, մատնության, վրեժխնդրության, հաշվեհարդարի հեղափոխությունը։

Ինձ միայն հետաքրքիր է այդ լռության արժեքը, ի՞նչ գին ենք մենք վճարում դրա դիմաց։

Դրա համար պետք է մի քանի նախապայման։

Դադարեցնել հետապնդումները, շարունակել բռնաճնշումները կամ ավելացնել բռնություններն ու կործանել իրեն։

Թե բա ժողովրդավարության բաստիոն։

Ինչպե՞ս հասկանալ Փաշինյանի այս երկակի խաղը:

Ո՞րն է ավելի մեծ հանցանք՝ ընտրակաշա՞ռքը, թե՞ որ տգետ ու անպատասխանատու կառավարման և իշխանությունը պահելու մոլուցքի արդյունքում մարդիկ են մեռնում։

Չլիներ իշխանափոխությունը, գուցե երբեք չիմանայինք, որ նրանք ուղղակի փողով օտար ազդեցության գործակալներ են։

Վերջդ լավ լինի, վերջդ։

Փաստորեն, կարևորն իշխանափոխությունն էր, անձերի փոփոխությունը։

Այս տեռորը դատապարտելի ու զզվելի է:

Անհրաժեշտ է մտածել ոչ թե ձեր խոնարհ գլուխը շոյող ձեռքի առկայության, այլ արժանապատիվ ապագայի մասին։

Պետք է գնահատել նրա անկեղծությունը և քաղաքական պլանավորումն իրականացնել՝ այս մեսիջը որպես մեկնակետ ընդունելով։

Ու ՍՐԱՆՑ թվում է, թե ամեն ինչ մարսելո՞ւ են։

Խստորեն դատապարտում եմ կին պատգամավորների նկատմամբ իրականացվող գործողությունները։

Այսօր հասկացա, երբ ՔՊ-ականները գոռում էին՝ «ոստիկանը մերն ա», ի նկատի ունեին հենց իրանց։

«Հրամանն էինք կատարում» օտմազկեն որեւէ նշանակություն չի ունենալու։

Փաշինյան Նիկոլն այնքան կարմիր գիծ է տրորել, որ հաշիվը կորցնել կարելի է: