նախնական դատողությունը, թե՝ «հունիսի 14-ից հետո առաջին անգամ ակտիվ դեպքերի թիվը տասը հազարից ցածր է», մաթեմատիկորեն չի համապատասխանում իրականությանը:

Փաշինյանի վարչապետությունը ձևակերպվեց հենց «թռնողների» քվեարկության հաշվին:

Սա իրոք «շրջադարձային կետ» է Նիկոլի «նորհայաստանյան» մտասևեռումների «կենսագործման» ճանապարհին։

Եթե ԿԳ և այլն նախարարությունը ցանկանում էր զայրացնել ու կառավարության, նաև՝ Փաշինյանի դեմ տրամադրել գրագետ հայությանը, ապա պետք է ասել, որ Արայիկ Հարությունյանի գլխավորած գեր-գերատեսչությունը լիովին հասավ իր նպատակին:

Քաղաքականությունն անբարոյական զբաղմունք են դարձնում անբարոյականները։ Կամ էլ՝ դրանց զավակները։

Հապա հիմա, որ հանկարծ «հիշեցիք» մոնիթորինգի վերաբերյալ քառամյա վաղեմության պայմանավորվածությունները, որոնք ջրել եք, գոնե ընդունո՞ւմ եք ձեր այդ կոպիտ սխալը:

Սահմանադրական դատարանի կազմն ապօրինաբար փոխելու «թավշյա, ոչ բռնի գործընթացը» մտավ «եզրափակիչ» փուլ։

Նախկինում բանակի մասին այսօրվա կառավարիչներից շատերի պատկերացումը, կներեք, հանգում էին «տռուսիկ-մայկա»-ին, որ իբր թե չկային: Պետք չէ, ճիշտ չէ այդ պատկերացումը հիմա էլ հանգեցնել «կլուբնիկ-կատլետ»-ի:

Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալուց հետո բացահայտվել է մեր երկրում գործող թուրքական 5–րդ շարասյունը։ Բացահայտվել է գործակալ առ գործակալ։

Եղած կապերը քանդեց ու փոխարենը ոչինչ` բացարձակապես ոչինչ չստեղծեց։

Չէ՞ որ Նիկոլ Փաշինյանը երազում է մինչև 2050 թվականը կառավարել կամ ժառանգաբար փոխանցել ներկայումս զբաղեցրած պաշտոնը:

Այն, ինչ այսօր կատարվում է մեր սահման-ճակատային գծում, որոշակի իմաստով հետևանք է նաև վերջին երկու տարվա ընթացքում Փաշինյանի ու նրա գլխավորած իշխանության արտաքին քաղաքականության:

Մի քանի բնութագրական օրինակ` «եվրոպական արժեքներից» բարբաջող «թավշյա» դուրսպրծուկների հին ու նոր հրապարակային «ինքնահրկիզման» դրսևորումներից։

Շշմեցուցիչ է, թե որքան արագ ու համատարած են սովորական դառնում երևույթներ, որոնք, թվում է, պիտի բազմապատիկ ավելի վրդովեցուցիչ լինեին, քան, ենթադրենք, որևէ անձնավորության որևէ հայտարարություն:

Արդեն երկու օր է, ինչ հանրապետության ամենատարբեր բուհերի բազմաթիվ դիմորդներ, ինչպես նաև՝ նրանց ծնողները, արդարության պահանջով բողոքի հախուռն ակցիաներ են անում: Այսօր Ազգային ժողովի մատույցներում:

Ի՞նչ է սա` պարզ զուգադիպությո՞ւն, թե՞ ուժային հայտնի կենտրոններում «գծագրված» հեռահար ծրագիր` գործողության մեջ, դատեք ինքներդ։

Հենց դա է հայրենասիրությունը, կամքը, ընկերասիրությունը, համերաշխությունը, պատասխանատվությունը:

Երևի իսկապես հատուկ տաղանդ է պետք ունենալ՝ խոսել ՆԱՏՕ-ի մասին կամ ՆԱՏՕ-ին ուղղված հայտարարությամբ հանդես գալ ու կես բառ անգամ չասել, նույնիսկ անուղղակի չակնարկել Թուրքիայի պարագան: