Հաջորդ իշխանությունը, ինչ ուժ կամ գործիչ էլ այն գլխավորի, բավականին ջանքեր ու ժամանակ է ծախսելու պետության սահմանադրական կարգն ու դրվածքը վերականգնելու և «հեղափոխականների» քանդարարության հետևանքները վերացնելու վրա:

Երկրիս ակամա կառավարությունն ու պատանի պարետը այնպիսի որոշումներ են ընդունում, որ հասարակությանը մնում է միայն, պատկերավոր ասած՝ «ծնող կանչել»:

Դրա այլընտրանքը բանակցույթուններից դուրս գալը և պատերազմ հայտարարելը կամ վերսկսելն է։

Բացարձակապես թքած ունեն` որպես փորձադաշտ ընտրված երկրի հետ վերջնարդյունքում ինչ կլինի։

Մարալիկի ծննդատան աշխատակիցները 7 ամիս աշխատավարձ չեն ստացել: Յո՜թ ամիս, Կա՛ռլ, կներեք, անշուշտ, Պողոս պիտի ասեի...

Ն․ Փաշինյանը «միաբջիջ» է կամ էլ ինքը գիտի, որ իր երկրպագուններն են «միաբջիջ» և միայն մեկ բան են կարողանում ընկալել։

Ավելի անհեթեթ բան դժվար կլիներ երևակայել:

Ձևացնում են, թե տարաձայնություններ ունեն սորոսականների հետ, որ ռուսները շատ չնեղվեն դաշնակից պետության իշխանության չափից ավելի սորոսացվածությունից։

Նիկոլ «թավշապետ» Փաշինյանի պաշտոնավարման շրջանում Հայաստանի պետական պարտքն, ընդհանուր առմամբ, ավելացել է մոտ 1,3 միլիարդ դոլարով:

Ի՞նչ է ԼՀԿ-ի այս ուշացած «միացումը». ժամկետանց «մանանե՞խ»՝ հակասահմանադրական «ճաշից» հետո, թե՞ ընդդիմադիր խմբակցության պաշտոնական գործառույթը մի լրացուցիչ տարբերակով արձանագրելուն միտված գործողություն:

Ավելի լավ նվեր «կիրթ և կառուցողական» Ալիևին ու իր ժողովրդին, համաձայնեք, հնարավոր չէր մատուցել։

Տեղեկությունը, որ Սորոսի տեղական հանձնակատարները ուզում են պատժել ԱԺ փոխնախագահի կարգավիճակ ունեցող Ալեն Սիմոնյանին, այնքան ծիծաղելի էր, որ քիչ էր մնում... լացս գար:

Ամբոխը հուզական է, ծալապակաս և քայքայիչ։ Ամբոխն իր ներսից ծնում է շառլատաններ, մուտիլովչիկներ, խաբեբաներ, դեմագոգներ, դիլետանտներ, կեղծ մարգարեներ և այլ «կենդանիներ»։

Ո՞վ է հիշում` ինչ է եղել Նիկոլի թվից առաջ և ինչպես։

նախարարներ-մախարարները և այլ թավշապաշտոնյաներն ու պատգամավորներն, ըստ էության ոչ թե պարգևավճարներ են ստանում, այլ Փաշինյանի կողքին լինելու փոՂհատուցում:

Այն, ինչ ներկայացվում և ընկալվում է որպես չգիտես թե ինչ շնորհ կամ պարգև, ընդամենը ցանկացած կառավարության պարտականություններից մեկն է։

Ավելի բարդույթավորված, սեփական շողքից վախեցած «պետական», քաղաքական գործիչ, առավել ևս` ղեկավար, քան Փաշինյանն է, հայոց աշխարհը չի տեսել։

Ավելի գեղեցիկ, իրավաբանորեն գրագետ բացահայտել «Իմ քայլի» սնանկությունը, երևի թե, դժվար կլիներ: Ոչնչացնող քննադատություն է, իհարկե: