Հանրային գիտակցությունը դարձյալ կենտրոնացվում է «լավ ապրելու» պրոյեկտի վրա, որպեսզի կյանքի կոչեն թուրքերի հետ ներդաշնակ ապրելու, առևտրից բավականաչափ եկամուտներ ստանալու իրենց «Ապագա կա»-ն։

Նիկոլ Անհողի աներորդին ԱԺ ամբիոնից խոսում էր «о высоком»` ֆիլմերում դրական հերոսների մասին։

ՀՀ-ում քանի՞ տարեկանից են դառնում չափահաս և քանի՞ տարեկանից է չափահաս դառնում Վահագն Ալեքսանյանը:

Ե՜վ մարդկային, և՜ քաղաքական և՜ մասնագիտական առումով խստիվ դատապարտելի է իշխանական պատգամավորների վարքագիծը, խոսույթն ու բառամթերքը:

«Կոռուպցիան պոզով ու պոչով կենդանի չի»։

Մեր հասարակությունը շատ հեշտ է ընդունում Ալիևի ստորացումները։

Մանուկյանը կուզենա՞ ստիպել հայկական հեռուստատեսությանը այս 30 տոկոսի շրջանակում էկրանից հնչեցնել իր երգը ք*քի մասին, որը նա երգում է։

Այսօր նույն վարչախմբի արտգործնախարարը պնդում է, թե «Թուրքիայի նպատակը Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորումն է» և որպես ձեռքբերում անդրադառնում է Երևան-Ստամբուլ չվերթներին։

Հերիք չի գրպանահատություն անե՞ք։

Կառավարությունն իրոք մտահոգ է «օմիկրոնի» տարածմամբ և էական ռիսկեր է տեսնում, բայց նաև՝ լավ չի պատկերացնում նոր պայմաններում իր անելիքը։

Որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը կամ պատիժը կրելուն խոչընդոտող ծանր հիվանդությունների շարքին։

Աշխարհաքաղաքական այս խոշոր խաղերի և ահագնացող վտանգների մեջ, հայության երաշխավորված անվտանգության մասին մտածելն այսօր թիվ մեկ գերխնդիրն է:

Վարչապետ կոչեցյալը բացահայտ հայտարարում է, որ կառավարության անդամները, քպ-ական պատգամավորները, բոլորն իր ստրուկներն են։

Փաստորեն, դուք նպատակահարմա՞ր եք համարում հայ զինծառայողի զոհվելը։

Այս կիսագրագետ «կացնի» ուրվականը արդեն երկու տասնամյակ է պտտվում էր Հայաստանի գլխին։

Հիմա ՔՊ-ականների ելույթները լսելուց հետո ուզում եմ հարցնել՝ ձեր շեֆի էս հոդվածին ծանո՞թ եք։

Ճիշտ որոշում կայացնելու համար միգուցե կարևոր նշանակություն ունենա։

Հայաստանի Հանրապետությունը չի վիճարկել Փաշինյանի կողմից ներկայացված ո՛չ փաստական հանգամանքները, և ո՛չ էլ իրավական փաստարկները: