Այս անհեթեթ գործողությունը ցույց է տալիս, թե որքան է գործող վարչախումբը սարսափում իր սկզբունքային ընդդիմախոսներից:

Չի կարելի միաժամանակ ներկայանալ որպես չեզոք և «խաղաղասեր» պետություն, միեևնույն ժամանակ գաղտնի զենք մատակարարել պատերազմող կողմին։

Ո՞ւր էր կորել ամբողջ Եվրոպայի համար կենսական նշանակության այս ագրեգատը։

Էս տեմպերով՝ առնվազն երկու-երեք տարի։

Պարտադիր կուտակային համակարգի ռիսկայնությունը կախված է քաղաքական և տնտեսական տատանումներից։

Արդեն 2 օր է ամենատարբեր աղբյուրներով շրջանառվում է Հայաստանից Արցախ զորակոչված պարտադիր ժամկետային զինծառայողների վերջին զորակոչը շտապ զորացրելու մասին լուրերը։

Հայաստանը «սև հայելու» զոհերից մեկը դարձավ 2018–ից հետո։

Երևանի Պետական Համալսարանի ռեկտորի պաշտոնը զավթած քպ-ական Հովհաննես Հովհաննիսյանն արգելել է քաղբանտարկյալ Տարոն Մանուկյանին հանձնել 3-րդ կուրսի ավարտական քննությունները։

Ուսում ստանալու սահմանադրական կարգի մասին երևի տեղյակ չեն, տեղյակ չեն, որ շատերն են համալսարաններ ավարտում բանտում նստած։

Իսկ մեր գերիները դեռ սպասում ու սպասում են։ Չէ, կլռեմ, բան չունեմ ասելու։

Նման փաստացի հարձակումներ իրականացնողները պետք է հնարավորին արագ բացահայտվեն և ենթարկվեն խստագույն պատժվի։

Հերթական անգամ Ադրբեջանը խախտում է նոյեմբերի 9-ի պայմանավորվածությունները և շանտաժի միջոցով փորձում է հասնել իր հերթական հավակնության բավարարմանը։

Հենց նա և նրա նմաններն են իսկական հայրենիքը, մնացածը ծովի փրփուր են։

Մեր միամիտ ժողովուրդը, նստել է թաղթին և սպասում է, թե ով պետք է իր փոխարեն լուծի իր վզին դրած հոգսերի և գոյատևման հարցը:

Մայր Հայաստանը մեր բոլորի ֆիզիկական անվտանգության երաշխավորն է:

Սրանց նմաններին մեծն Արամ Մանուկյանը գնդակահարման հրաման էր տալիս, հանուն Սարդարապատի հաղթանակի և հայոց պետության։

Նիկոլի «խաղաղասիրությունը» մահաբեր է։

Ներսից քայքայել են պետության դիմադրողականությունը ու հիմա բորենիների պես փորձում են ծվատել էն վերջին առողջ հատվածին։