Բանակցություններում, կարծես թե, պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել: Եթե, իհարկե, ադրբեջանցիները չխախտեն պայմանավորվածությունները։

Ազիկները վաղուց է, որ երես են առել, որովհետև սանձերը քաշող չկա:

Բոլորը երջանիկ են։ Այն ամենն, ինչ կատարվում է Արցախում, Հայաստանի սահմաններում, էլ չխոսենք քաղբանտարկյալների մասին, կարծես ոչ մեկին չի հետաքրքրում։

Մի տարի էշի ականջում քնած էին, իսկ հիմա մուննաթ են գալիս, թե պլանը չենք հաստատել, ադրբեջանցիների պահանջը լեգիտիմ չէր։

«Խաղաղության դարաշրջանի» հերթական «դրական ազդակներից» է` «Մի՛ փախիր, հա՛յ, միայն հոգնած ես մեռնելու»

Վստահ եմ՝ վաղը խաղաղվեց սահմանին վիճակը, Բերձորն ու էլի գյուղ-քաղաքներ հանձնեցին, Նիկոլի խաղաղության զոհերին Եռաբլուրում հուղարկավորեցին, ամեն մեկը գնալու է իր գործով, ու էլի ընդդիմությունը մնա Ֆրանսիայի հրապարակում։

Ու ոչ ոքի չմեղադրեք անգործության մեջ։

Դավադիր պայմանավորվածության արդյունքում ընթանում է Արցախի ամբողջական զինաթափման, Հայաստանի հետ Լաչինի միջանցքի միջոցով հուսալի ցամաքային կապի խոչընդոտման և որպես այս ամենի հետևանք՝ Արցախի հայաթափման գործընթացը:

Այսպես են շարունակելու «խաղաղություն» բերել։

Սա ոչ թե խաղաղության, այլ համազգային ամոթի դարաշրջան է, որը պետք է փակել՝ փակել մեկընդմիշտ և հավերժ՝ հենց այսօրվանից սկսելով պատրաստվել թշնամու գալիք ջախջախմանը։

Ամեն ինչ փոխվեց, երբ սկսվեց ռուս-ուկրաինական պատերազմը:

Վերջին օրերին ՀՀ ԱԽՔ-ի ակտիվանալը պատահական չէր:

Նույն ձեռագիրը, նույն տեխնոլոգիան, միևնույն ժամանակ, «միջազգային հանրության» «խաղաղության» կոչերի տակ, նույն աշխարքաղաքական պայքարի տրամաբանությամբ:

Ողջ ճանապարհին իրենց հիմնական տեղակայման վայրերից զատ լրացուցիչ ռուս խաղապահներ ու զրահատեխնիկա էին կանգնած։

Փաշինյանական ռեժիմը փակել է գոյատևելու և հայի գոյության բոլոր հնարավորությունները և երկիրը տանում է նոր արկածախնդրության ճանապարհով։

Սրանց իշխանության տարիները` սև խոռոչ մնացին մեր ժողովրդի նորագույն պատմության մեջ:

Այս ամենն ավարտվելու է միայն այն ժամանակ, երբ մենք չլինենք։

Ապօրինի ծագմամբ գույքի բռնագրավման օրենքի շրջանակներում դեռ որևէ դատավճիռ չի կայացվել։