Ռուսաստանն իրականացրել է կիբերհարձակումներ մեր երկրի բոլոր տեսակ կազմակերպությունների դեմ։ Պուտինն այստեղ վարում է կոշտ ձգձգված խաղ։

Ռուսաստանն ունի շատ ավելի հզոր միջուկային ներուժ, ավելի նոր հնարավորություններ, քան մենք։ Մենք առաջխաղացում չենք ապրում։

Եթե դուք ոչ եք ասում իշխանությանը, խայտառակ արդյունքներ ապահոված Հանրապետական կուսակցությանը, ապա դրա այլընտրանքը ՀԱՄԱԽՄԲՈՒՄՆ է։

Անհրաժեշտ է, որ մենք կարողանանք Վանաձորի, Գյումրիի հաղթանակները շարունակել և ապրիլին հասնել երկրում արմատական փոփոխությունների, իշխանափոխության։

Այն փորձերով, որ ցանկանում են մարդկանց համոզել, թե դուք ընտրում եք անհատի, միգուցե նպատակ ունեն թաքցնելու, թե որ ուժն է կանգնած այդ անհատի հետևում։

Սփյուռքը չունի վստահություն Վանաձորի իշխանությունների նկատմամբ: ՀԱՄԱԽՄԲՄԱՆ նկատմամբ Սփյուռքի գործարար շրջանակներն ունե՛ն այդ վստահությունը:

Նույնիսկ եթե երկնքից հրեշտակ բերես, ամենակարող մարդուն բերես, Վանաձորն ինքնուրույն չի կարող քաղաքում իրավիճակ փոխել:

Այն հիմնական սկզբունքները, որ կառավարությունը աշխատում է, այդտեղ չի կարելի գողություն անել: Ոչ թե պիտի մտածել գողական աշխարհի մասին:

Գյումրին բոլորի քաղաքն է, ոչ թե ինչ-որ մեկի թաղը: Դիտավորյալ ինչ-որ ուժեր հրահրում են, որպեսզի թաղային, ներկուսակցական կամ միջկուսակցական հարաբերությունները սրվեն:

Օտարերկրյա ներդրողները չեն վստահում մեր իշխանություններին: Համայն հայության ֆինանսական միջոցները ներդնելու համար մի պայման կա, որ իշխանափոխություն տեղի ունենա:

Ուրախալի է, որ Սփյուռքում էլ են եկել այն համոզման, որ Հայաստանի զարգացման միակ ճանապարհն անցնում է ազատ և արդար ընտրությունների միջով։

Եթե Սերժ Սարգսյանը ինքը չի փոխվել, եթե նա Հայաստանի զարգացումը տեսնում է այնպես, ինչպես տեսնում էր 2008թ. ապրիլի 8–ից սկսած, Կարեն Կարապետյանը ոչինի չի կարող փոխել։

Մերձդնեստրում, Աբխազիայում, Հարավային Օսիայում և Լեռնային Ղարաբաղում հակամարտությունների կարգավորումը պետք է կարևոր դեր զբաղեցնի միջազգային օրակարգում:

Ներկայումս առնվազն 5 երկիր ասում է՝ «Մենք ցանկանում ենք դուրս գալ Մոսկվայի դեմ պատժամիջոցներից։

Հայոց պետականությունը կանգնած է լրջագույն սպառնալիքների առջև։ Դրանցից ամենակարևորը ներքին պառակտվածությունն է, համատարած անվստահությունը հասարակության մեջ:

Այսօր հայերը պետք է խելքի գան ու գիտակցեն մի բան, որ անկախությունը ժողովրդի սեփականությունը չէ, և այսօր այն վտանգված է: Ես խորապես ցավում եմ, բայց այդպես է։

Ամենաթողություն և իշխանության բոլոր ձևերը օգտագործելու անսահման հնարավորություն հարստանալու համար, խայտառակ իրավիճակ՝ անգործություն, կորսված հայրենիքի զգացողություն։

Ասում ենք ո՛չ համակարգված կոռուպցիային, մոնոպոլիաներին, ոստիկանության դաժանությանը, քաղաքական կողմնակալությանը, արտագաղթին և ընտրակեղծիքներին։