Զգոն պիտի լինենք, որ հետո չասենք, թե «պատերազմն անսպասելի թակեց մեր դուռը»: Ոչ մի անսպասելի բան չկա:

Եթե կորոնավիրուսի դեմ «թո՛ւ, թո՛ւ, թո՛ւ» անելով է պայքար մղվելու, ապա սպիդի ու վեներական հիվանդությունների դեմ կարելի է պայքարել աչքի հուլունքով և նավսը հանելով։

Եթե հանկարծ կորոնավիրուսը հայտնվի և տարածվի Հայաստանում, ապա դրա հետևանքների պատասխանատվությունն ընկնում է բացառապես գործող իշխանությունների վրա։

Մենք դեմ ենք, որ այս հանրաքվեի առաջարկն իրականցվում է տոտալ մանիպուլյատիվ հայտարարություններով՝ խախտելով սահմանադրական ընթացակարգը։

Լոգո կեղծելուց մինչև ընտրություն կեղծելը մեկ կտրված ձեռք է։ Պետությունը լոգոնեցին, իշխանությունն անլրջացրեցին, թալանն «օրինականացրեցին»։

«Սերժ Սարգսյանի համակարգը» հասել էր իր տրամաբանական ավարտին՝ փլուզվել, հիմա հերթը նոր իշխող էլիտայինն է, որը փորձում է կրկնել նույն ճանապարհը։

Այսօր իշխանությունն արդարադատության անվան տակ հասարակությանը հրամցնում է ընտրովի հաշվեհարդարներ։

Մեսրոպ Մաշտոցն ի՞նչ իմանար, որ իր ստեղծած երեք տառերն իրար կպցնելն ու «ո»–ի վրա շեշտ դնելը 6 միլիոն դրամ է «նստելու»։

2008թ․ հետո, որքան Լևոն Տեր-Պետրոսյանը եղել է ընդդիմության առաջնորդը, նա մշտապես պայմանավորվածությունների մեջ է եղել իշխանության հետ։

Երբ «հեղափոխական» դիսկուրսը մուտք է գործում հայհոյանքների, սպառնալիքների տիրույթ, ապա կշռադատված և հիմնավորված խոսքի նշանակությունը կորցնում է ուժը:

Հայաստանի հանրային օրգանիզմը շատ ավելի վտանգավոր վիրուս է կրում իր մեջ, քան կորոնավիրուսն է։

Շատ մեծ ամոթ եմ զգում, որ նման կարգի «տգետը» զբաղեցնում է վարչապետի աթոռը: Ես Փաշինյան-Ալիև հանդիպումից հետո ամաչեցի, որ հայ եմ։

Ցանկացած հարց վարչապետը վերածում է բլեֆի։ Ժողովուրդը կերակրվելու է մինի ռեֆորմներով, որոնք սին են դուրս գալու, քանի որ պետությունը չի զբաղվում ռեալ խնդիրներով:

Սկզբում 88 հոգու, իսկ ապրիլի 5–ին մոտ 650 հազար մարդու փորձելու է ներքաշել կոլեկտիվ հանցագործության մեջ։

Պետական կառավարման համակարգում ձևավորվում է ամենաթողության և անպատասխանատվության մթնոլորտ՝ իր բոլոր հետևանքներով:

Այս իշխանությունը խարխլում է իրավական պետության հիմքերը, որի արդյունքում մեր պետությունը վերածվելու է կարկատված ասֆալտի։

Էս պետությունը բժշկին քիչ է վճարում, ուսուցչին քիչ է վճարում, բոլորին քիչ է վճարում, որպեսզի խնայված միջոցներով «Այո»-ի բրենդինգի 6 միլիոն դրամանոց մրցանակային ֆոնդն ապահովի։

Ժողովրդի մեծ մասը չգիտի, ՍԴ-ն ինչ է։ Ժողովրդին հրավիրում են մի քվեարկության, որը ական է երկրի իրավական անվտանգության համար։