Հիմա փաշինյանը պատրաստվում է արդեն զոհաբերել ոչ միայն Սյունիքը, այլև ամբողջ Հայաստանը:

Հայաստանն է՝ առանց Արցախի, բառի բուն իմաստով բաց, թուրքի համար թափանցիկ, Ալիևի ճաշակով ձևված ու կարված «առաձգական» սահմաններով։

Հայաստանի վարչաՂետ նիկոլ փաշինյանը, պարզվում է, խիստ անփոխարինելի, ամենազոր-անմենահաս մի այնպիսի կադր ունի, որ էլ ասելու չէ:

Սրան որ մնա, երևի իր հարազատ եղբորն էլ կդատափետի՝ ժամանակին «ադրբեջանական տարածքները» ազատագրելու համար:

Փաշինյանի և նրա քայլաթիմի վարկանիշը հազիվ 8 տոկոս է:

Սա երկար-բարակ հիմնավորում էր, թե ինչ լա՜վ, ինչ ընտի՜ր, ինչ աննմա՜ն բան է Հայաստանը կտոր-կտոր թշնամուն հանձնելը:

Երկրում պետական իշխանությունը տակավին գտնվում է ալիևի ու ադրբեջանի առաջ պատկերավոր ասած՝ «ներսից հայկական ամրոցի դռները բացած» ու բերանքսիվայր փռված դավաճանակույտը:

Ապագա՞: Դու Հայաստանում չունե՛ս ապագա: Հայաստանը քեզ հետ չունի՛ ապագա:

Նման ցուցադրությամբ պետք է տեսնեն, թե որքան հիմար կամ հիմարացված ու անպատասխանատու կարող էին լինել իրենց նախորդները: Իմանա, որպեսզի իրենք այլև չընկնեն պոպուլիզմի ու դատարկախոսության թակարդը, չընկնեն ստի ու եղկանքի հորձանուտը:

Սյունիքը դեկտեմբերի 21-ին կարողացավ ինքնապաշտպանվել:

Դեկտեմբերի 21-ը ձմեռային արևադարձի օրն է։ Դա նաև էներգետիկ շրջադարձի օր է:

Սա ազգային–ազատագրական պայքար է։ Սյունիքն ազատագրվեց Նիկոլից, Հայ առաքելական եկեղեցին դուրս վռնդեց այդ ողորմելիին։

Այն, ինչ կատարվեց դեկտեմբերի 19-ին, վերջնական սահմանազատում էր:

Մարդկային ոչինչ չունեցող այս հրեշը, նեռի գործակիցն ու դժոխքի դեսպանորդը՝ իր գործակից-հանցակիցների հետ, արդեն 40 օր շարունակ ծաղրում է հայ ժողովրդին, ծաղրում ու ծանակում է զոհվածներին ու զոհվածների հարազատներին:

Չկա պետականություն, չկա պետություն՝ որպես այդպիսին:

Իլհամ Ալիևը ցինիկաբար ցույց տվեց, որ իրենք (Ալիև, որ ասում ենք, «Արուսը» հետն է) մտահոգված են, որ Փաշինյանը հանկարծ կարող է հեռացվել ՀՀ վարչապետի աթոռից:

Հիմա, ինչպես դժվար չէ կռահել, նիկոլ փաշինյանին նոր բախում ու արյուն է պետք:

Եթե Լոռվա մարզպետն այս ամենը տեսնում է ու իր աչքին ընդամենը 500 հոգի է երևում, ուրեմն ոչխարն ինքն է, քանզի այդ տարիքում հաշվել չգիտի։