Ադրբեջանական հակահայ ու Տեր-պետրոսյանական հակաղարաբաղցի սև քարոզների զուգահեռը։

Կառավարությունը անհապաղ պետք է ձեռնարկի միջոցառումներ՝ բանակցելու օտարերկրյա ներդրողների հետ՝ վեճերը լուծելու «խաղաղ» եղանակով։

Հաճախ թույլ են տրվում որոշ արտահայտություններ ու պիտակավորումներ, որոնց, այնուամենայնիվ, գտնում եմ, որ անդրադառնալ պետք է։

Մարտի 1-գործը հայտնվել է փակուղում և այնտեղից դուրս գալու որևէ հնարավորություն պրակտիկապես չունի։

Պոպուլիստը բարդ խնդիրներին հեշտ լուծում առաջարկող ու ծափեր գողացող է։ Մեր պաշտպանյալի պես։

Ժողի ռեկտորը հաթաթա է տալիս դասախոսին, թե նա համարձակվել է քննության ժամին «խաչապուրի խժռել» ։

Ինքը մի այնպիսի լակմուս է, որը լիարժեք չօգտագործելը հանցավոր բացթողում կլինի, եթե չասեմ՝ ճակատագրական։

Կար մարդ, ով ասում էր, որ անհնար է զարգացնել երկիրը առանց սահմանները բացելու, դա հերքվեց, կար մարդ, ով ասում էր՝ «տղա՞ էք` մի´ տվեք», այսինքն ինքը տղա չէր ու պատրաստ էր «տալ»։

Եթե այն հակասում է քաղաքական նպատակահարմարությանը, դադարո՞ւմ է լինել բովանդակային, թե՞ ոչ։

Նախագծի ի հայտ գալը վկայում է Սահմանադրական դատարանի կազմը ցանկացած գնով փոխելու իշխանությունների քաղաքական ‹‹վճռականության›› մասին։

Պաշտոնապես անցած տարի ելքը Հրազդան գետով միջինից համարյա կրկնակի ցածր է եղել։

Ազնիվ կլիներ, որ ժողովրդի վարչապետի թիմը բացահայտ ասեր` ճնշումների տակ ենք, չենք կարողանում դիմադրել։

Պատրաստվում եմ լքել, որպեսզի կարողանամ ազատվել այս աղբի հոտից, այն քաղաքապետից, ով միայն կեղտ է տարածում։

Պարոն Փաշինյա՛ն, կներեք, բայց ո՞վ է Ձեզ նման ապատեղեկատվություն տրամադրել:

Տեսաբան-սոցիալիստը պատասխանեց՝ Առանձնապես ոչինչ տեղի չէր ունենա, ուղղակի նրանք տեղերով կփոխվեին։

Փաշինյանը պաշտոնապես հատեց ռուբիկոնը` «նոր որակի կոռուպցիոն համակարգ» ձևավորելու համատեքստում:

Մեր հասարակության առջև ծառացած հիմնական խնդիրը այսօր սուտն ու կեղծավորությունն է։

Հայաստանը Նիկոլ Փաշինյանի կառավարման շրջանում վեր է ածվում նիկոլապետության, որտեղ օրենք, Սահմանադրություն երկրորդական են դարձել։