Պարզունակ, մակերեսային և հակապետական են բոլոր նրանք, ովքեր կարծում են, որ առաջադեմ երևալու համար պետք է մերժել ազգայինը, ավանդականը։

ԼՂ կարգավիճակը պետք է որոշվի բանակցությունների ընթացքում՝ քաղաքական ճանապարհով, պարտադիր իրավական ուժ ունեցող կամարտահայտության հիման վրա: 

Եթե երկրի վարչապետի կողմից բացահայտ հրապարակային ճնշում է գործադրվում դատական իշխանության նկատմամբ, ի՞նչ անկախության մասին է խոսքը։

Մեր ազգն ապացուցել է, որ անգամ ամենահերոս համարվողին, երբ ազգային ինքնությանը հարվածներ է հասցնում, մերժում է։ Եթե Նիկոլ Փաշինյանը շարունակի նույնկերպ, ինքն էլ կմերժվի։

Մեր երկրում հեղափոխական տնտեսական քաղաքականություն չեմ տեսնում՝ ոչ կառավարության գործունեության, ոչ էլ 2020-ի բյուջեի նախագծում: 

Քոչարյանի գործով դատավարությունը քաղաքական ռևանշ է, և ՀՀ ներկա իշխանությունների համար նշանակություն չունի՝ իրենք խայտառա՞կ են լինում։

Միայն անպատասխանատու կամ հավաքագրված քաղաքական գործիչները կարող են այսօր պնդել երկրից ռուսական ռազմաբազայի դուրսբերման խնդիրը:

Ինձ համար զարմանալի են այն իրադարձությունները, որոնք տեղի են ունենում Հայաստանում։ Հիմա ես ապրում եմ մի երկրում, որը նման է 1937 թվականին, քան ազատության։

Երեք ամսում Արթուր Դավթյանի ստացած գեներալի երկու կոչումով ամեն ինչ ասված է։ Նա ծառայություններ է մատուցում Հանրապետության վարչապետին։

Ռուսական ռազմաբազան դուրս բերելուց հետո ՀՀ-ն 100 տոկոսով կմնա առանց Արցախի. Հայաստանն 1-ինը չի լինի, որը պատմության ընթացքում սեփական որոշմամբ դիմել է «ինքնասպանության»։

Ուսյալ կրթյալ քաղհասարակությունը 1.5 տարի է՝ աչք է փակում բոլոր անօրինականությունների վրա, Նոր Հայաստանի պայմաններում չի արել իր գործը ու իր տեղը զիջել է ռադիկալներին։ 

Այսօր Հայաստանում իշխանության է գտնվում մի անձ, որը կարծում է, թե պետությունը ինքն է:

Մեզ նոր որակի Հայաստան է պետք. այս իշխանությունը դա չի կարող ապահովել։

Հայաստանում անբնական քաղաքական հարաբերություններ են ձևավորվել, երբ քաղաքական ու քաղաքացիական հասկացությունները միախառնվել են։

ՀՀ վարչապետը հայտարարում է՝ Արցախը Հայաստան է, և վերջ, Ադրբեջանի նախագահն ասում է՝ ԼՂ-ն Ադրբեջան է, և բացականչական նշան: Իրականությունը բոլորը տարբեր կերպ են ընկալում։

Այնքան, որքան առաջին գիծն է մոտիկ Երևանի կենտրոնին, նույնքան էլ խաղաղությունից դեպի պատերազմ ճանապարհն է կարճ՝ մի քանի ժամվա հեռավորություն։

Երբ տեսնեմ, որ այս քաղաքականացված մթնոլորտում խորհրդատվությունները չեն «աշխատում», և մնում է միայն քաղաքական պայքարը, ես ՀԽ-ից դուրս կգամ:

Շտապում է ու վախենում։ Վախենում է ու ագրեսիվանում։ Ագրեսիվանում է ու սխալվում։ Սխալվում է ու կպարտվի։