Պիտի պայքարենք ու երբեք-երբեք-երբեք չվհատվենք։

Ձեր ձեռքն ո՞վ է բռնել, որ հիմա անեք այն, ինչ պետք է անեիք այն ժամանակ, որ այս օրը չընկնեիք։

Ինչ էլ ասի հողատուն, նա մարսում է, չկա դիմադրություն։

Հայաստանի իշխանությունից գոհ են ադրբեջանը և թուրքիան։

Էդ դահլիճը հետո չմոռանաք, խնկահարել ա պետք։

Տոտալիտար աղանդներում գոնե հաճախ դեղի տակ են էդ մարդիկ...ձեր արդարացումը ո՞րնա:

Այսպիսի, ներեցեք, տխմարություն չէի պատկերացնի։

Ինչը երկու-երեք տարի առաջ մեզ համար սրբապղծություն կընկալվեր, այսօր լիքը մարդ կուլ է տալիս։

Մնաց ընդամենը մի բան՝ արդարացնել 1920թ․ քաղաքի հայաբնակ թաղամասերի ավերումը և հայության ջարդերը։

Իրականում ամեն բան շատ ավելի տխուր ու ողբերգական է, քան կարելի էր պատկերացնել:

Վախեցած և բունկերներում ինքնամեկուսացած, զինվորի վարտիքի մեծագո՛ւյն մասնագետ, դու ի՛նչ գիտես՝ առաջնագիծն ինչ է։

Մենք մեր մեջ հարցը չլուծենք, այն դրսից կլուծեն, ու հույսներս կմնա այն, որ դա մի հրաշքով չի լինի Թուրքիան։

Այդ մասին են վկայում նկատելիորեն նեղ շապիկն ու բաճկոնը:

Վախեցեք, վիժվածքներ, երկու վախը մի մահ է։

Նախկինում թուրքի ստրուկ վարչապետ չի եղել, նախկինում վարչապետի կինը բունկերից պատերազմ չի ղեկավարել:

Ֆորմատի գործը հենց քեզնիցա պետք սկսել՝ որպես գլխավոր տրոյան ու վիրուս։

Ի՞նչ ասեմ... Լավրովը ճիշտ էր։

Գնացել էր ասելու, որ ամեն ինչ դասավորվում է ըստ ծրագրավորածի։