Հայաստանում քաղաքական ճգնաժամից առաջ նախևառաջ առկա է բարոյական ճգնաժամ և առանց որի հաղթահարման քաղաքական ճգնաժամ հաղթահարելը շատ բարդ է լինելու:

Մենք մեր ճամփից հետ չենք կանգնում, գնալու ենք մինչև վերջ, մինչև հաղթանակ։

Փաշինյանական հեղափոխության գրեթե բոլոր թեզերը այսօր փլուզվել են:

Դեռ չեմ խոսում բացառապես ընդդիմադիրներին հետապնդելով ու գաղտնալսելով զբաղվող ուժայինների՝ իրենց բուն ֆունկցիաներով չզբաղվելու պատճառով հանցավորության ռեկորդային աճի մասին։

Գերագույն գլխավոր մեղավորն ու պատասխանատուն շարունակում է․ «Հակառակ ճանապարհը տանում է ոչ միայն Լեռնային Ղարաբաղի, այլև Հայաստանի կործանման»։

Ադրբեջանին փոխարեն պատկերված է Եվրոպական Միության դրոշը, որտեղ Ադրբեջանը Նախիջևանին կապվում է Մեղրիով։

Արցախը չի լինի ադրբեջանի կազմում, իսկ այ դուք բոլորով հաստատ կլինեք բանտախցում։

Այս բառերի, իրականում՝ շարունակվող դավաճանության և պետության կործանումի հետևում, պատսպարվել է ու արդարանում է ձեր տված ձայնով։

Այսպիսի լկտի հակապետական պահվածքը աննախադեպ է իր տեսակով և բովանդակությամբ:

Այս խորհրդարանը ձրիակերների հավաքատեղի է, դարմոեդներ, որոնք նստած են մեր վզին, տզրուկի պես կպել են մեր ժողովրդի ջանին ու ծծում են արյունը, էլ չասեմ՝ լավատեսությունը։

ԵՊՀ-ի շատ դասախոսներ չեն գնացել երեկվա միջոցառմանը, գնացածների մի մասը լքել է դահլիճը մինչև Նիկոլ Փաշինյանի ելույթը։

Ուրեմն նա չգիտի թե ում հետ է հանդիպել Իրանում։

Պայքարը շարունակվում է և ունենալու է միայն մեկ «մարում»՝ նիկոլական ռեժիմի ու դրա սպասարկուների մարումն ու խավարումը:

Իհարկե, կարելի է անվերջ բանավիճել, թե ավելի վաղ փուլում անկախության ճանաչումն առավել շահեկան կլիներ, բայց դա արդեն սույն գրառման բուն էության հետ որևէ կապ չունի։

Իշխանության առաջադրած «խաղաղության դարաշրջանը» իրականում Հայաստանն ու Արցախը խաղաղ հանձնելու օրակարգն է, ինչի դեմը պետք է առնել։

Հակառակ դեպքում, ու՞ր են Համալսարանի, այլ ԲՈՒՀ-երի ուսանողներն ու դասախոսները, երբ վտանգի տակ են և Արցախը և Հայաստանը

Արդեն որերորդ անգամ այդ երևույթը ստում և, ըստ էության, բացահայտ ճղճղում է, որ իր «առաքելությունը» եղել է Արցախի հանձնումը։

Մենք մեզ նման ճոխություն չենք կարող թույլ տալ: