Գործ ունենք առնվազն պետական համակարգի հանցավոր փնթիության կամ հանցավոր անգործության հետ:

Արդյունքում կա գաղափար, բայց օրենսդրական փոփոխության տեսք չի ստացել։

Դատվելու ենթակա արարածների լկտիությունը ցույց է տալիս մեկ փաստ։

Ներկայացված նախագծով սոցիալական անբարենպաստ պայմաններով քաղաքացու նկատմամբ ցուցաբերվում է խտրական վերաբերմունք։

Հայաստանի Հանրապետությունը լուծարելու գործընթացին մասնակցելու «փրկագին» է սահմանվում 24 միլիոն դրամը:

Ի՞նչ որակում տալ դեռևս անավարտ պատերազմի պայմաններում ապրող այն երկրի կառավարությանը, որը հավանություն է տալիս պարտադիր զինվորական ծառայությունից գումարով ազատելու մասին օրենքի նախագծին

Հայկական բանակը դառնում է աղքատների «մենաշնորհը»։

ՀՀ Ազգային Բանակը բանվորագյուղացիական դարձնելու գաղափարը մերժելի է։

Հարկ եմ համարում անդրադառնալ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի և Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովի միջև համագործակցության միջխորհրդարանական հանձնաժողովի նիստ գումարելու վերաբերյալ որոշ պաշտոնյաների հռետորական հարցադրումներին:

Ժողովուրդը ընտրելով առաջնորդին, վստահում է նրան իր անվտանգության ապահովումը և ակնկալում արժանապատիվ ու բարեկեցիկ կեցություն:

Այսօր աղքատության մեջ է պաշտոնապես ՀՀ ցանկացած երրորդ քաղաքացին, ոչ պաշտոնապես՝ ցանկացած երկրորդը։

Ադրբեջանի պահանջն է՝ ամբողջապես կազմալուծել ՊԲ-ն, ինչպես նաև՝ ռազմականացված մյուս կառույցները։

Մերժումի և ուրացման խորհրդանիշը, պառակտողն ու երեսուն տարիների ձեռքբերումները ամլացնողը չի կարող անվտանգություն ապահովել։

Մայիսի 9, սակայն, մեզանից գողացվեց նոյեմբերի 9-ին: Գողությունը շարունակվում է ու նոր «բնագծեր» նվաճում:

Մինիմալ արժանապատվություն չունեցող ու ծեծ կերած շան պես պատերի տակ քարշ եկողը խոսում է անկախության ու անկախության արժեքների մասին։

Ժամանակն է անկախության հռչակագիրը նորից կյանքի կոչել, քանզի ես կասկած չունեմ, որ մենք այն հայն ենք, որին արևմուտքը պատկերացնում էր 80-ականներին։

Դեռ կարող ենք, պիտի վերջ տանք պառակտմանը ու պիտի փրկվենք, պիտի համախմբվենք հանուն Արցախի պաշտպանության գաղափարի շուրջ և դրանով իսկ տապալենք հային դավաճանած երկու հայկական պետությունների ղեկավարների ազգակործան ծրագրերը:

Միթե՞ այս 4 տարիների ընթացքում հեքիաթներ դարձան Արամ Մանուկյանի կազմակերպած Սարդարապատը, Դավիթ Բեկի, Նժդեհի կողմից կազմակերպած ինքնապաշտպանությունները։