Ընդամենը ֆիկսեք՝ փնթի խոզեր են։

Ամենամեծ դավադիրները ծաղկում ու իշխում են Հայաստանում:

Ու դուք, անողնաշար անգրագետներ, կոկորդ եք պատռում հարևանի ոչխարների կողմից մեր պատմամշակութային արժեքների ոչնչացման համար:

Հայաստանը կառավարելու համար կապիտուլյանտ Նիկոլն առաջնորդվում է «Հաց և խրախճանք» կարգախոսին համապատասխան։

Սա պարզապես հրապարակի շենքերի բարձրաքանդակների նկատմամբ անտարբեր կամ փնթի վերաբերմունքը վկայող նկար չէ։

Բոլոր հիմքերը կան փաստելու, որ գործի է դրվելու Մեծ դավաճանության հերթական (թերևս՝ վերջին) արարը։

Միակ տարբերակը մնում է չհուսահատվելը, և «երբեք, երբեք, երբեք չհանձնվել»-ը:

Ամենամեծ խնդիրն այն չէ, որ Ադրբեջանը սահմանագծում հետևողականորեն լարում է իրավիճակը՝ իրադարձությունները մղելու էսկալացիայի։

Սահմանում, Արցախյան առաջնագծում լարվածությունն արդեն պրկված է։

Հակոբյան Աննան էլի ստատուսներ ա գրում զոհվածների մասին, զուգահեռ պայծառ ֆոտոսեսսիաներ հրապարակում թունիսյան արձակուրդներից։

«Մանդատը վայր դրեք»-ը խիստ էմոցիոնալ օրակարգ է, որն իրականում հենց նիկոլական քարոզչությունն է թեժացնում, որովհետև այն բխում է Նիկոլի շահերից»։

Այս պահին ունենք միայն մեծ ռեսուրսներով իշխանություն՝ կյանքի մասին իր գռեհիկ պատկերացումներով, և դրան ի հակակշիռ՝ մի քանի հարյուր անհատների, որոնց ձայնը, սակայն, բացառապես անհատական է։

Աննա-Էրատո՛, նախ, ինչ-որ մեկին ինչ-որ բան հասկացնելու կամ ինչ-որ բանում մեղադրելու համար, լավ կլինի հիշես, թե ո՛վ սանձազերծեց և ու՛մ պատճառով տեղի ունեցավ 44-օրյա պատերազմը։

Ինքը չի նայելու խաղը, ինքը ՀԵՏԵՎԵԼՈՒ ա, հասկանո՞ւմ եք, պիտի հետևի, որ ամեն ինչ լավ անցնի:

«Խրախճանք՝ ժանտախտի ժամանակ»։

Եթե գնահատենք թավշյա կոչված հեղափոխաիշխանափոխությունը «չոր» մնացորդի տեսանկյունից, ապա շատ ուշագրավ պատկեր է ստացվում։

«Իմ եղբայրը հո սովորական քաղաքացի չի, ընդդիմադիր չի, ինքը երդվյալ քպական ա, նիկոլական ա, քուրն էլ ՔՊ մարզպետ, ընտրություններին ձեն բերած»:

Փաստացի այդ՝ իբր շատ կարևոր բանաձևը այդպես էլ չընդունվեց. դա մե՛զ էր պետք, ո՛չ Պուտինին, ոչ էլ, հավատացեք, Լուկաշենկոյին, Տոկաևին և այլոց: