Կարծում եմ՝ բալետային համազգեստը շատ ավելի շատ կսազի պատվազուրկ այս գեներալին։

Դավադրաբար վեց հայ զինվորների գերի հանձնած իշխանությունը պատրաստվում է ի օգուտ Ադրբեջանի կատարել նոր զիջումներ։

Վարչապետը անմիջապես մեջքով կանգնում է դեպի տեսախցիկն ու արգելում նման բան անել։ Իսկ այդ ընթացքում վարչապետին ու գեներալին շրջափակում է թիկնազորը։

Արձանագրում է, որ իր ղեկավարած Հայաստանն այլևս չի կարողանում պաշտպանել սեփական սահմանները։

Մեր տարածաշրջանի իրավիճակի համատեքստում պետության նման ընկալումը կարող է բերել պարզապես պետության ոչնչացմանը։

Նախագահ Ալիևը շատ լավ հիշում է Էլչիբեյի ժամանակը:

Հիմա Ալիևը հաղթել է ու Մահաբերի շանտաժից չի վախենում, ինչը չի կարելի ասել վերջինիս մասին։

Իրավիճակը ճգնաժամային է։

Դավաճան իշխանության կողմից իհարկե կհարուցվեն քրեական գործեր, ոչ պակաս դավաճան իրավապահները ձեզ կվախեցնեն, որ դատվելու եք։

Ցավն այն է, որ Գեղարքունիքում գերի ընկնելու համար պարտադիր չէ, որ գեղարքունիքցի լինես։

1994-ին ղարաբաղյան պատերազմն ավարտվեց:

Երրորդ պատասխան չկա, ցանկացած փնտրտուք երրորդ պատասխանի ինքնախաբկանք է, ավելի հստակ՝ դավաճանություն:

Ցանկացած այլ պարագայում տղաները չկարողանային իրենք իրենց պաշտպանել և թույլ տային նման բան տեղի ունենա։

Միայն ու միայն ձեր մեղքով է այն, ինչ տեղի է ուենում, դուք չեք կարողանում բանակը կառավարել։

Այս իշխանության դեմ պայքարն արդեն սոսկ քաղաքական չէ, ազգային-ազատագրական է։

2018-ին դա չհասկանալը օք էր, 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ից հետո դա չտեսնելը՝ անասուն լինելու ցուցանիշ։

Անճարներ, ապաշնորհներ։

Նիկոլենց առաջարկած «Ապագա կա» կարգախոսն այս պայմաններում սարսափ–ֆիլմի վերնագիր է հիշեցնում՝ օրուելյան մոտիվներով։