Մեր սրբազան հողի որևէ թիզ չի կարող զիջվել բարբարոսներին:

Արցախում էլ Նիկոլի նիկոլը, նիկոլները ձեռքերը ծալած չեն նստել. ջանք, եռանդ, քափուքրտինքի մեջ իրենց «մի կոպեկն» են աշխատում։

Նկարներից մեկում 44-օրյա պատերազմի հերոս Կարեն Մարգարյանի հիշատակին նվիրված մատուռն է։

Մենք էլ ամեն ինչ կանենք, որ բանակն ուղղի իր մեջքը։

Այսինքն որևէ ալտերնատիվ ինֆորմացիա, բացի «Գետաշեն ազատագրելուց», «Գյանջայի օդանավակայանի հօդս ցնդելուց» ու «Շուշիի համար մղվող մարտերից» մեզ իմանալ թույլ չեն տալու։

Առավել խիստ պատիժ կսահմանվի նրանց նկատմամբ, ովքեր կհամարձակվեն նայել նրանց կողմ։

Փաստորեն՝ «արեգակին» պետք է հեռվից նայես։

Պետության զավթումն էլ ինչպե՞ս է լինում․․․այսպես՝ քայլ առ քայ,, ամենուր, վրեժխնդիր ու ճղճիմ․․․

Երեկ կեսգիշերին անջատել են եզդիաբնակ գյուղի լույսերը և կրակել են համայնքապետարանի ուղղությամբ։

Յուրաքանչյուր գալիք օրը կարող է անշրջելի հետևանքներ ունենալ Արցախում բնակվող մեր հայրենակիցների համար։

Դեկտեմբերի 25-ին աշխատանքային այցով Գորիս, Վերիշեն և Ակներ համայնքներում էի։

Պլանավորում է դրան հասնելու քաղաքական, իրավական, պատմական, ռազմական հիմքերի նախապատրաստումը։

Հայաստանում չի եղել այսպիսի մի ժամանակ, երբ քո ղեկավարությունը քո թշնամու գիծն է առաջ տանում։

Կարենն ու Գիքորը պասերով են տապալելու արդարադատության վերականգնումը։

Համաշխարհային պատմության մեջ նման բացահայտ պետական և ազգային դավաճանության ցուցիչներ շատ չեն լինում:

Արցախում արժանապատվության հանրահավաք էր՝ իր մասշտաբով, լիդերությամբ, բովանդակությամբ՝ բավական ծանրակշիռ։

Երբ Ալիևը հասկանա, որ Ղարաբաղի հարցը չի լուծվել, և Արցախի ժողովուրդը բացառում է որևէ կարգավիճակ Ադրբեջանի կազմում, նրա հավակնությունները Արցախից և ՀՀ–ից կդառնան անիրատեսական։

Միակողմանի զիջումների չգնալու և Արցախն ադրբեջանական դաշտ չհրելու տեսանկյունից։