Փողոցում է հնարավոր է ձևավորել հանրային կամքը։

Այն երկրներում որտեղ չի կարևորվում ռազմավարական էլիտան՝ նրանց ինքնությունը վտանգված է:

Սերժ Սարգսյանն աճուրդի է հանել Հայաստանը և այն «մատուցում է» մե՛կ Արևմուտքին, մե՛կ Ռուսաստանին:

Պարտադիր կուտակայինը կասեցնելու համար պետք է հենց Բաղրամյան 26-ի վրա ճնշում գործադրել։

«Էսօր թեման, ասենք, կոկորդիլոսն են սարքում, որ վերնախավի իսկական կոկորդիլոսներից մեզ շեղեն»։

... Ռեսին էլ բռնել ու մի հատ բարոյական ապտակ ա հասցրել։

«էս մեր կառավարությունը վերջապես արձագանքելո՞ւ է, վերջապես փորձելո՞ւ է մի հնար գտնել Սիրիայի հայությանը ապահովելու համար, թե չէ՞»։

«Միայն մարդու մահով կարելի է որոշել՝ ինչպիսի կյանք է ապրել նա»

Ինչ-որ մարդիկ, զուտ հերթական պատվերից ելնելով, սկսել են վարագուրել արտագաղթը։ Մի օր էդ պատվերներն էլ կվերջանան, ի՞նչ եք անելու:

Ինչպես Ազատության հրապարակը, այդպես էլ ցուրտ ձմեռը մշտապես եղել են հայաստանյան քաղաքական զարթոնքի խորհրդանիշերը:

Այն դրականը, ինչ մարդն արել է իր ասպարեզում, ուղղակի հողին է հավասարեցվում, քանի որ վնասը, որը նա հասցնում է ամբողջ պետությանը և հասարակությանը՝ աջակցելով երկիրը քայքայող ռեժիմին, ուղղակի անհամեմատելի է:

«...քանի որ վերջինները նրանց չեն ֆինանսավորում… մնացածը դեմագոգիա է և զառանցանք»։

Մեռած հոգիները կենդանի մարմնում ցավալի երևույթ է:

Հաջորդ կարևոր տաբուն, որը նույնպես պետք է հաղթահարվի այն է, որ իշխանության հանդեպ ուժ կիրառելը հանցագործություն է:

Ընդամենը ավազակների ամպհովանու բռնակ եք։

Ժողովուրդը վերադառնում է արձակուրդից, Սերժը՝ մեկնում արձակուրդի:

«Յուրաքանչյուրը, ով կանգնում, առնչվում և առավելևս համագործակցում է նրա հետ, վարկաբեկվում է»։

«Ի՞նչ եք խառնվել իրար ու քննադատական ու բարոյախրատական բաներ եք գրում այս դեպքի վերաբերյալ։ Մարդիկ պարզապես նոր սերիալ են նկարում»։