Ի՜նչ «բովանդակալից» կյանքով է ապրում Հայաստանը։

Վենդետան բնորոշ է կլանային կառուցվածք ունեցող հասարակություններին։

Ոչ թե դատարկ հայտարարություններով։

Սա լուծում չունեցող վիճակ է։

Էն ժամանակ տարածը՝ տարած, սպանածը սպանած էր։

Դժվար առաջադրանքի տակ են մտել տղաներն ու աղջիկները:

Տուժողները ամենևին էլ տուժող չեն, «ոտքի տակ» ընկնող մարդիկ են:

Ասենք՝ գրավվեց էդ շենքը, դիմացինն էլ՝ որպես հավելում, հետո՞։

Իշխանության դինջ կեցվածքից հենց այս տպավորությունն ես ստանում:

Ահա այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է իմանալ։

Շախմատի գիտահետազոտական ինստիտուտ ու ՀՀԿ-ի պարտ-շկոլա հիմնելով աղետները կանխելո՞ւ են։

«Այլախոհի» կեղծ պատմուճան կրողներն ամենուր էին։

Օպերային թատրոնի շենքը խորհրդանիշ է, ի՞նչ գործ ունեն այնտեղ արջերը։

Ա.Ղուլյանի 2-րդ ծառայողական մեքենայի արժեքը հավասար է Արցախում ճանապարհների համար տրվող գումարների 10 տոկոսին:

Ու այդպես, կարճ ժամանակում, կդառնանք չորս միլիոն։

Արցախի, Հայաստանի և, ամենակարևորը, Վարդավառի հարցը։

Այդ վարորդը մեր փտած քաղաքական համակարգի զոհն է։

Վարդավառային հնարավոր դիվերսիոն գործողություն։