Միմիայն հայերի հոծ զանգվածներն են, որ հրճվում են սփյուռքի առկայությամբ ու ողջունում նոր գաղթօջախների առաջացումը։

Ապօրինի գործ տվողներ, գործ սարքողներ, ազատ խոսքի, լրատվամիջոցների գործունեության սահմանափակումներ։

Բացի բանակից թռնելը, մոր վրա գործ տալը, շառով մարդ բռնել տալը, պարզվում է՝ նաև շպիոն է։

Կարում է դատախազությունը, կարում է ԱԱԾ-ն, կարում են բոլորը:

Հրայրին դեռ չմարսած՝ քայլարաստները՝ պիդարաստների գլխավորությամբ, հարձակվել են Վազգեն Մանուկյանի վրա:

Պասպարտուն ստորություններ է փորձում անել, որ իր համար հարմար տեր գտնի, իսկ միստեր Ֆիքսն էլ ոնց կեղտոտ բանսարկու կար, այդպիսինն էլ մնացել է:

Ժողովրդական ծաղրածու Յոժը իշխանություններին խորհուրդ էր տվել ՍԴ-ի հարցը լուծելու համար Հրայրի «գրպանը պլան քցել»։

Պատերազմն էր, որ հասարակությանը ստիպված կոնսոլիդացրել էր իշխանության շուրջ և ստիպում էր չսրել քաղաքական իրավիճակը։

Հանցավոր պայմանավորվածության արդյունքում՝ իր հոգին գիտելիքի դիմաց վաճառելով սատանային, պարզապես փայլուն էր խաղում։

«Հոկտեմբերի 27»-ի նման գործերով կարելի է տեռորի ենթարկել ամբողջական երկրների քաղաքական համակարգերը։

Գիժը քարը գլորել է և հազար խելոք չեն կարողանում հանել, որովհետև մատը մատին չեն խփում։

Հրայր Թովմասյանը մինչև վերջ մնաց իր դիրքում ու չհանձնվեց:

Դետալ առ դետալ, րոպե առ րոպե հիշեք, թե ոնց եք կորզել այդ «ցուցմունքը», որովհետև այդ գործի անխուսափելի փլուզումից հետո շատ երկար եք հրապարակայնորեն հարցաքննվելու և բացատրություններ տալու:

Տպավորություն է, որ ճիշտն ու սխալը խառնել ենք իրար ու չենք գիտակցում, որ ոչ մի լավ արդյունք դա չի տալու։

Ամոթալի ժամանակներ են, քանի որ մենք բոլորս լուռ հետևում ենք այս ամենին, այս պետանակակործան իրարանցմանը։

Պալատական խարդավանքներն ու դավերը, սակայն, Ստյոպիկին ոչ մի լավ բան չեն բերելու, քանի որ Նիկոլը սովոր է օգտագործել ու շպրտել։

1–ին նախագահն ու իր շրջապատը դեռ կհասցնեն անիծել այն օրը, երբ իրենց նախկին թիմակիցը, իրենցից թռածը և հիմա իրենց կուռք դարձածը վերցրեց իշխանությունը։

Վիշինսկին ինքնամոռաց անում էր այն, ինչ թելադրում էր «հեղափոխության հաղթանակը», իսկ իրականում` Ստալինի միանձնյա կամքը։