Սա չի կարող պարզապես զուգադիպություններով բացատրվել։

Որևէ մեկը կարծո՞ւմ է, որ Ադրբեջանի հանրային կյանքում հնարավոր է որևէ բան, որ չի գտնվում պետության վերահսկողության ներքո։

Չէ որ Ձեր հայտնի տեսախցիկի հետ միասին Դուք Հայաստանում հայտնվում եք մեծ խառնակչությունների ժամանակ:

Դա շատ ավելի ամոթ է, քան ԽՍՀՄ փլուզումից անմիջապես հետո կամ դրան զուգընթաց:

Դուք ունեիք 60 օր ժամանակ կառավարելի դարձնելու խնդիրը, չեք հաջողել՝ ուրեմն «կա՛մ ապաշնորհ եք, կա՛մ սրիկա»։

Այն մասին, թե ինչպես է անհնարինը դառնում հնարավոր, երբ նպատակն արդար է:

Փակուղուց դուրս գալու նպատակով աջ ու ձախ հարձակումների ու հակադարձումների լայն ալիք է նախաձեռնել։

Կուսակցությունների և դաշինքների ընտրական ցուցակներում յուրաքանյուր երրորդ տեղը պարտադիր պետք է հատկացվի բոքսյորներին։

Նրանք շնորհավորում են նույն անուն ազգանունով, բայց տարբեր հայրանուններով մարդու:

Ճիշտ կլիներ, եթե նրանք բոլորը հենց Նիկոլ Փաշինյանի ելույթի ժամանակ լքեին դահլիճը և հրաժարվեին իրենց պատգամավորական մանդատներից։

Մինչ մեր խորհրդարանում քարոզվում է օրուելյան ոճի «բռնության սադրանքի» տեսությունն ու արժանանում ԱԺ ագրեսիվ մեծամասնության բուռն ծափահարություններին, աղմուկի մեջ խեղդվում է այն փաստը, որ պաշտոնական Երևանը Արցախի հարցով բանակցել է տխրահռչակ փուլային տարբերակի շուրջ։ Եվս մի կարևոր դետալ խեղդվեց աղմուկի մեջ։ Ֆաշիզմի դեմ տարած հաղթանակի կապակցությամբ եղել է զրո շփում ՌԴ նախագահի և ՀՀ ղեկավարի միջև։

Իսկ ի՞նչ գործ ուներ այդ կինը կեսգիշերին փողոցի այդ հատվածում։

Անցյալի արատները ոչ միայն չեն վերացել, այլ ներկայումս շատ ավելի խորքային կերպով կյանքի են կոչվում։

Ինչու Մեծ Հայրենականի 75-ամյակի առիթով չի կայացել հեռախոսազրույց Հայաստանի և Ռուսաստանի ղեկավարությունների միջև։

Նա արհամարհում է ձեր ներկան և փորձում է ոչնչացնել ձեր ու ձեր սերունդների ապագան։

Ու այդպես` ուրախ տրամադրությամբ, ոտնկայս ծափերով ու թիկունքից հարվածելով հրաժեշտ տվեցին ժողովրդավարության պատրանքին:

Բոլորը երիցս հասկացան, որ մենք գործ ունենք անմեղսունակ դիլետանտների հետ:

Տխուր է, իհարկե, որ անգամ եռատոնի օրով ստիպված ենք խոսել բռնությունը քաղաքական կատեգորիա դարձնելու «թավշյա» նկրտումների մասին։