ԼՂ հակամարտությունը կարող է կարգավորվել բացառապես խաղաղ ճանապարհով: Այն հաջողությամբ պսակված ռազմական լուծում ունենալ չի կարող։

ԼՂ հիմնախնդրի կարգավորման գործընթացում Հայաստանի պաշտոնական մոտեցումն արտահայտում են ՀՀ վարչապետն ու արտգործնախարարը:

Ողջունում ենք որոշ սկզբնական քայլերը, որոնք իրականացվում են տարածաշրջանում՝ նախապատրաստելու բնակչությանը խաղաղությանը:

Այս զորավարժությունը կազմակերպվել է Փաշինյան-Ալիև հանդիպման համատեքստում և ճնշման փորձ է:

Ես որոշ զուգահեռներ եմ տեսնում ժամանակակից Ադրբեջանի և Երկրորդ աշխարհամարտի սկզբին նացիստական Գերմանիայի միջև:

Առաջին իսկ այցի դեպքում, եթե ինձ մնար, թե ես ինչպես պետք է հագնվեի, ինչպես գնայի, խայտառակ պատմություն կլիներ և հայ հանրությունը ինձ չէր ների դրա համար: 

Այո՛, կրճատումներ լինելու են, բայց էվոլյուցիոն տրամաբանությամբ են լինելու, և յուրաքանչյուր պետական ծառայող իր շանսն է ստանալու:

Տպավորություն է ստեղծվում, որ Երևանը չի մշակել ղարաբաղյան հարցի իր սցենարը, իսկ Բաքուն իր խաղերով փակուղի է մտել՝ խաղադրույք անելով Փաշինյանի վրա։

Մենք ռազմական ծրագրեր չենք կազմում, ինչ-որ մեկի հաղթանակի կոչեր չենք անում, սակայն ոչ ոք չի կարող տարանջատել Հայաստանի ճակատագիրը ԼՂ-ից: 

Հարցի արդյունավետ կարգավորման համար նախևառաջ անհրաժեշտ է արդյունավետ ֆորմատ ստեղծել, որի նպատակը բանակցային գործընթացին ԼՂ-ի մասնակցությունն ապահովելն է:

Անհրաժեշտ է քննարկել խաղաղապահ ուժերի հարցը, փախստականների և ներքին տեղահանվածների վերադարձի հարցը: 

Բանակն այսօր հիմնական թիրախավորված կառույցն է մարտիմեկյան իրադարձությունների շրջանակներում։

Մենք գործ ունենք Սորոսի սաների հետ, որոնք, ցավոք, վատ են ճանաչում և վատ են հասկանում Ռուսաստանն ու նրա մշակույթը։

Բազմաթիվ անձինք, ովքեր չէին կարող ծանոթ լինել քրեական գործի նյութերին, այսօր հայտարարություններով են հանդես գալիս: 

Մարտի 1-ի գործում ոչ թե քննում են, որպեսզի պարզեն՝ մեղավոր ես, թե ոչ, այլ նշանակում են մեղադրյալին և այնուհետև ամբողջ քրեադատավարական գործընթացն իրականացնում:

Քանի դեռ մեր հանրությունը թույլ է տալու շահագործել ավտորիտար համակարգը, «Մարտի մեկը» շարունակելու է մնալ չբացահայտված`չփաստագրված:

Թող Փաշինյանը և բոլոր սորոսամետ հայաստանցի տականքները հասկանան, որ ղարաբաղցիները պաշտպանում էին ոչ միայն Հայաստանը, այլև ամբողջ Խորհրդային Միությունը:

Այն բիրտ և կեղտոտ ավանդույթը, որ դրվեց 1995թ․, մեր հանրությունը չդատապարտեց։ Մինչդեռ ամոթ էր, որ բոլոր իշխանություններն այդ ավանդույթը պահպանեցին։