Պատահականությո՞ւն, այդքա՞ն, «նոր» Հայաստանո՞ւմ:

Արդեն իսկ բազմաթիվ մարդիկ, ովքեր ժամանակին ոխերիմ հակաքոչարյանականներ էին, ներկայումս ցանկանում են տեսնել նրա վերարդարձը։

Սա ինչ որ առանձին գործ չէ, մեկ մարդու խնդիր չէ, սա մեր պետության լինելիության հարցն է։

Խոստացվածն արդյոք բխո՞ւմ է մեր ազգային ու պետական շահերից։

Մի պարզ ու ակնհայտ բան որոշելու համար սրանցից պահանջվեց մի երկու-երեք ամիս:

Պետական միջոցները բաշխվել են տարբեր համակարգերում, բայց ոսկու գնում չի իրականացվել։

Պետությունը ստիպված է լինելու շատ հարկեր ավելացնել, Պողոսը չի հասկանալու։

Մայիսին օտարերկրյա քաղաքացիները չեն գնել արտադրական նշանակության շինություն, փոխարենը վաճառել են 3-ը:

Նոր ընտրությունների դեպքում 20% ձայն չես հավաքի:

Չեղարկե՛ք բաց տարածքներում պարտադիր դիմակ կրելու որոշումը։

Տուգանքի մատերիալ դարձած «ժողովուրդը» վերջնականապես երես է թեքում իր «հերոսից»։

Դրանք լրիվ հակահեղափոխական են, Նիկոլի «թավշյայի» արժեքներից հեչ խաբար չեն։

Սրանց տեսակը հաշվի առնելով՝ մարդ չի կարողանում ազատվել այն կպչուն մտքից, որ այդ որոշումն ընդունել են, որպեսզի Արսեն Թորոսյանի ենթակայության տակ հայտնված հիմնարկները հնարավորություն ստանան «հիվանդության թուղթ» ծախել։

Հայցը չի բավարարել ներկայացվող պահանջներին։

Այստեղ պիտի համակարգ մշակվեր, թե չէ թող դիմակը կրենք։

Որոշել են պղծել և վերացնել այն ամենը, ինչը մեզ դարերով պահել է հայ։

Իսկը փոքրիկ Փանջունու պես, որ ջարդուփշուր անելով անոթը՝ հորը համոզում է, թե «հայրիկ, շիներ եմ»։

Ու հաստատ վաղը էլի մի հարամություն կմտածեն։