Ես Նիկոլի ոչ մի խոսքին չեմ հավատում, որովհետև չեմ տեսնում այդ խոսքերի օբյեկտը:

Հանրապետության նախագահն առանձին դիմումով դիմելու է սահմանադրական դատարան «Զինվորական ծառայության և զինծառայողի կարգավիճակի մասին» 2017թ. նոյեմբերի 15-ի ՀՀ օրենքի՝ Սահմանադրությանը համապատասխանելու հարցը որոշելու խնդրանքով:

Առաջինում Շուշիի կորստի ցավն էր, երկրորդում՝ Շուշիի հանձնման խրախճանքը:

«նիկոլ վարչապետ» աղաղակող երթերի մասնակցելով կարծում եմ այդքան էլ արդյունավետ ճանապարհ չես ընտրել։

Այս անկումը ո՞նց ենք խմբագրելու:

Ցավում եմ, որ նման զիջման կարող էր գնալ նախագահը, այն էլ նման պայմաններում:

Նպատակ ունեցող արժանապատիվ քաղաքացիներն ու միասնական բանակը չեն կարող պարտվել։

Նա իր առջև ուներ դրված ընդամենը մի խնդիր՝ ամեն գնով ստանալ պատկեր, մարդկանց քանակ՝ ցույց տալու համար, թե ունի ժողովրդական աջակցություն:

Պետական մեքենան և վարչապետը հսկայական ճնշում են գործադրում նախագահի վրա։

Ի վերջո, համայնքային ծառայողը պաշտպանվա՞ծ է օրենքով։

Մի հատ ստուգեք սարքերը և վերացրեք տեխնիկական խնդիրը - ձեր հավեսը չունեմ։

Սրանք մարդ չեն, սրանք անգամ թուրք էլ չեն, դրանք գոնե ազգություն են, իսկ սրանց նույնիսկ թուրք ասելն է մեղք։

Անհասկանալի է, թե այս կինոն ինչո՞ւ պետք է շարունակվի՝ շարունակվի, որ ի՞նչ լինի։

Կներե՛նք, երբ կզգաք նույն որդեկորույս ցավը, ինչ մենք։

Փաշինյանն ասելիք չուներ, ցաքուցրիվ տեքստեր էր ասում, իրավիճակի լուծում չէր տեսնում և չէր առաջարկում։

«Սյունիքից ամեն րոպե մաս-մաս տարածք է պակասում»-ի հետ ի՞նչ եղավ։

Եթե ես հիմա չգրեմ, այլևս չեմ գրի այդ մասին։

Օնիկի միակ սխալը թերևս այն էր, որ քո նման դավաճանին, միանձնյա կապիտուլիացիան ստորագրելուց անմիջապես հետո չի ձերբակալել։