Նիկոլ Փաշինյանը ՍՏՈՒՄ է ու զբաղված է մանիպուլյացիայով։ Նա սովորաբար վերցնում է թեզ, ամբողջությամբ շուռ է տալիս ու դրա վրա կառուցում ելույթ։

Այո՛, մեր գոյությանը սպառնում եմ ձեր նման ահաբեկիչները։

Ո՞նց եք կարծում՝ Ձեր քարոզն արդա՞ր է, ավելի կոնկրետ՝ Ձեր քարոզը ֆեյք չէ՞։

Պաշտպանյալը դարձյալ խճճված է և ստիպված է հերքել ինքն իրեն ու նաև խաբել՝ ակամայից մատնելով սեփական վախերն ու ծրագրերը։

Ի տարբերություն Փաշինյանի՝ Արցախում Ալիևին կիրթ և նորմալ չեն համարում։

Ինչ թեզից խոսաց, ոչ մի տոկոս չհիմնավորեց էն կասկածները, որոնք կային մինչև իր լայվը:

Կա մաքրամաքուր Ալեքսանյան Սամվել ու չկա որևէ բացահայտում։

Հարց եմ ուզում տալ պողոսներին: Է՞ս Հայաստանն էիք երազում:

Ինչքանո՞վ է մեր հասարակությունը պատրաստ հանդուրժել մարդկանց, երևույթներ և գաղափարներ, որոնք մեզ թվում են օտարածին կամ սխալ:

Արսենին ակնհայտ ապօրինի մեկուսացնելով՝ իշխող ուժը փաստացի լռեցրել է իր արժեքավոր քննադատին ու հանրային վերահսկիչին։

Սա մեր ապագա պարտությունների «նախապատրաստման» մեխանիկայի կարևորագույն, բայց միակ բաղադրիչը չէ։

Լավ է դեռ չասաց, որ Հայրապետովը ղարաբաղցի է, դրա համար չէր կարող իր հետ աշխատել։

Հասունացել է պահը, որ ես ժամանակս ու կյանքս նվիրեմ Հայաստան աշխարհի պաշտպանության գործին։

Կարծում է, թե հայ ժողովրդին մի լավ զոմբիացնելուց ու ականջներին լապշա կախելուց հետո, ազատագրված տարածքները կհանձնեն Ադրբեջանին։

Հիմնական պայքարը գլոբալ առումով պետք է տարվի Հայաստանում օրենքի անշեղորեն կատարման պահանջի և Հայաստանում օրենքի գերիշխանություն հաստատելու դրոշի տակ։

ՀՀ վարչապետը դարձյալ վախերի մեջ է. Արցախի հարցում հասարակության բոլոր շերտերի վերաբերմունքը լինելու է «նույնական»:

Շտապում է ու վախենում։ Վախենում է ու ագրեսիվանում։ Ագրեսիվանում է ու սխալվում։ Սխալվում է ու կպարտվի։

Պոպուլիստն ու գեղցին ցտեսություն է հայտնում, բայց չի հեռանում։ Նրան հեռացնում է։