Այսպիսի շինծու «քրեական գործ», կարծում եմ, անկախ Հայաստանի ողջ պատմության մեջ չի եղել։

Մենք զրկվում ենք այս ամեն ինչից՝ իշխանության անձնական շահերից ելնելով։

«Ժողովրդավար» Նիկոլի իշխանության ժամանակ այդ իրավապաշտպան կոչեցյալները չեն հանդգնում անգամ մի խոսք ասել այդ կապակցությամբ։

Ամեն դեպքում, ապրիլի 5-ին բոլորս Ոչ ենք ասում կորոնավիրուսին։

Հայաստանի իշխանությունները շարունակում են արհամարհել հասարակության դժգոհությունը՝ պարգևավճարների հետ կապված։

Ապօրինի պարգևատրումը համակարգային կոռուպցիայի բաղկացուցիչ մասն է:

Իշխանության համար կարևոր են ընտրատուրիստների մասնակցությունը հանրաքվեին, այլ ոչ թե ՀՀ քաղաքացիների անվտանգությունը:

Փաշինյանի կողմից անվտանգությունը որպես լուծման անկյունաքար ներկայացնելը սխալ է:

Նույնը պատրաստվում են անել պաշտպանության ռազմավարության հետ։ Հաջորդը, ըստ ամենայնի, կլինի Ազգային անվտանգության ռեֆորմը։

Ո՞րն է այն կարմիր գիծը, որից այն կողմ Փաշինյանը պատրաստ չէ փոխզիջման։ «Մյունխենյան սկզբունքներում» և վարչապետ Փաշինյանի մոտ երկու տարվա գործունեության ընթացքում այդ կարմիր գծի մասին երբևէ հստակ չի խոսվել։

Նաև կարանտինի ռեժիմի հարցերն է պետք շատ արագ լուծել։

Աչքս տեսնի այս չորս հարցերի պատասխանները: Մնացածը՝ քամի է։

Հայաստանում սպասվելիք հանրաքվեն հակասահմանադրական է, այդ մասին վաղուց է նշվել։

Շուրջօրյա ուղեկցվո՞ւմ են բոլոր կասկածելի ժամանողները, ներառյալ բոլոր նրանք, ում հետ հաղորդակցվում էր երկիր ժամանածը:

«Պողո՜ս», դու գնա վայելիր հեղափոխության դառը պտուղները։

Դժվար է հիշել, թե երբ են տնտեսական վիճակագրության հրապարակումներն այսքան քաղաքականացված եղել: Թե՛ սպասումի, թե՛ մատուցման առումով: Հատկապես համախառն ներքին արդյունքի հաշվետվությունը:

Ու ամեն անգամ Արցախի կարգավիճակի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը հստակեցնելու փոխարեն, առաջ է քաշում հերթական մակերեսային, հպանցիկ ձևակերպումները (միկրո, մինի, նանո…)։

Նորմալ երկրներում նույնիսկ նման բաների մասին մտածելը կհամարվի հանցագործություն: