Իրավիճակի վրա լույս է սփռում նաեւ այն հանգամանքը, որ հարկատուներից համառորեն քերված հսկայական բյուջեից ահռելի գումարներ մսխելու ֆոնին (իբրեւ պարգեւավճար կամ անաշխատ եկամուտ) քաղպաշտպանության ոլորտին հատկացվում են չնչին գումարներ. մասնավորապես, 2025թ. նախատեսված 79մլն. դրամի դիմաց (ճշտված պլանով հաստատված` 104 մլն.) 9 ամսում ծախսվել է ընդամենը 31,7 մլն. դրամ գումար, որից 17 մլն.-ը` միայն վարչական բյուջե...

Համադրելով քաղաքային բյուջեի` քաղպաշտպանությանը նվիրված հոդվածի բովանդակությունը, որում ապաստարանների մասին բառ անգամ չկա, ինչպես նաեւ քաղաքապետի` 2025թ. հ.32-Ա Որոշումը (09.01.25) փաստացի իրողության հետ` ակամա գալիս ենք եզրակացության, որ

1. Օրվա իշխանությունների համար քաղաքացին, նրա անվտանգությունն ու ապահովությունը զրո խնդիր են

2. Թե քաղաքային, թե կենտրոնական իշխանությունը չեն հասկանում` ինչ պիտի անեն այս ոլորտում

3. Ոլորտի կառավարման լիազորությունների բաշխումը համայնքի ու կառավարության միջեւ սողանցք է թողնում պատասխանատուների համար` ըստ նպատակահարմարության` խուսանավելու, եւ խնդրի լուծումը պասերով միմյանց փոխանցելու...