Զգում ես շատ մոտալուտ վտարումդ իշխանությունից ու նաև անձամբ դու ունես քո անձնական փախնելուդ տեղը։

Ագրեսիվ զոմբիները նաև իրական կյանք ունեն։ Ուրիշի մահվան լուրին ծափ տվողները ձեր հարևաններն են ու գործընկերները։

Իրեն հեղափոխական համարող իշխանությունը միայն ԱԺ-ի ծախսերի ընդամենը մեկ հոդվածով կարող էր լուծել Գյումրիում 100 ընտանիքի բնակարանի հարց։

Կիսապատերազմական վիճակում գտնվող Հայաստանի ընթացքի, նրա անվտանգության ու ապագայի տեսանկյունից այն կարող է ուղղակի կործանարար լինել:

Այս փոփոխություններից հետո երկրի իշխանությունը կանցնի վարչապետի ձեռքը: Իսկ վարչապետը կախված կլինի Պետդումայում քաղաքական մեծամասնությունից: Ինչից էլ կարելի է ենթադրել, որ Պուտինն իրեն ապագա քաղաքական կոնֆիգուրացիայում տեսնում է երկրի վարչապետի պաշտոնում: Ճիշտ է, նա չի ունենա այսօրվա անսահմանափակ լիազորությունները, բայց կպահպանի  երկրի ղեկավարի իր դիրքը։ Ակնհայտ է, որ Պուտինն իր հետագա վերարտադրության մոդելներից ընտրել է «հայկական» տարբերակը:

Անձի բարոյական «անմաքրությունը» այդ անձի՝ իր իսկ հանդեպ ունեցած զզվանքի վկայությունն է։

Բոլորս բոլորիս խելք ենք սովորեցնում, դատում, քննադատում, հայհոյում, սիրաշահում, ատում, փառաբանում, ոչնչացնում։

Հուսանք` ո՛չ նախապես գծված, պլանավորված և ուղղորդված այն «սցենարով», որով «լիարժեք բացահայտել է» Մարտի 1-ը։

Կամայական՝ նույնիսկ 10 զոհի գնով ուզում էին ձեռք գցել կառավարական աթոռները։

Մի պահ լռեք, մի պահ մարդացեք ու մոռացեք անասնական բնազդների մասին։

Ուրախացե՛ք, շուտով կթանկանա միսը, բնականաբար՝ մսամթերքը, ապրիլի 1-ից կբարձրանա գազի սակագինը:

Կուտոյանի մահվան փաստն ի դեմս մեզ՝ ընդդիմադիր դաշտի հետ կապողներն առնվազն խառնածին են։

Սա մարդկային տեսակների պայքար է` անխիղճ ու խղճով: Անսիրտ ու սրտով:

Հրաժարվում եմ ընկալել էն երկոտանի անասուններին, ովքեր ծաղրում են մարդու վիշտն ու ընտրում, թե ո՞վ է լինելու հաջորդ զոհը:

Կուտոյանի մահվան մասին հոդվածում «ՀԺ»-ի լրագրողը սկզբում Կուտոյանի ազգանվան փոխարեն գրել է «Վանեցյանի»։

Հայաստանում չկա անկախ իրավապահ համակարգ, որպեսզի բոլոր այդ սպանությունները բացահայտվեն:

Ուսադրի պատիվը գնահատող սպան պետք է ծառայի իր պետության Սահմանադրությանը, այլ ոչ՝ օրվա իշխանությանը։

Երբ առաջ խոսում էինք ամենաթողության մթնոլորտի մասին, երևի թե լավ չէինք պատկերացնում այդ երևույթը։